Ομήρου Ιλιάδα του Μιχάλη Γκανά

18 να τον κρατάει απ’ τα μαλλιά με φλογισμένα μάτια. Μόνον αυτός την έβλεπε κι άκουσε τι του είπε. ΑΘΗΝΑ: Μην το τραβήξεις το σπαθί! Βάλ’ το ξανά στη θήκη. Χάρη σου το ζητάω εγώ, σταλμένη από την Ήρα, που νοιάζεται για σας τους δυο κι ας είστε στα μαχαίρια. Αν μας ακούσεις, τρίδιπλα δώρα σε περιμένουν. Βρίσ’ τον ακόμα πιο πολύ. Βρίσ’ τον να ξεθυμάνεις. ΑΧΙΛΛΕΑΣ: Μεθύστακα, κοπρόσκυλο, που ’χεις καρδιά λαγίνας. Βγήκες μπροστά απ’ τους άντρες σου, σαν αρχηγός που είσαι, να μπουν στη μάχη άφοβα, θέλοντας να σου μοιάσουν; Ξενύχτησες εσύ ποτέ χειμώνα στην ενέδρα ν’ ακούς ανάσα του εχθρού δίπλα σου να περνάει; Κρατούσες πάντα πισινή και είχες για ευαγγέλιο μπροστά πολύ μην προχωρείς, πίσω μην απομένεις μπροστά φωτιά, πίσω φωτιά, καταμεσής να μένεις. Καταμεσής στον πόλεμο, στο πλιάτσικο όμως πρώτος παίρνεις μερίδα λέοντος, κι ας είσαι ένα τσακάλι. Κάποτε θα με θυμηθείς όταν θα δεις τους Τρώες να σφάζουνε τους Δαναούς σαν να ’τανε κριάρια κι εσύ στη μέση του στρατού καταμεσής και πάλι να τρέμεις απ’ τον φόβο σου. Μα ποιος να σας γλιτώσει, που πίκρανες αστόχαστα και άδικα εμένα!

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=