ARTHUR MACHEN 40 στο ένα χέρι, και σκέφτηκα πως δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση του πρώτου άντρα αν τον έπιανε ο δεύτερος, ό,τι κι αν ήταν εκείνος, κλέφτης, θύμα κλοπής ή κάτι άλλο. Σου λέω, Φίλιπς, το κυνήγι της αλεπούς είναι αρκούντως συναρπαστικό όταν το κέρας ηχεί διαπεραστικά στο χειμωνιάτικο πρωινό και τα σκυλιά αρχίζουν να γαβγίζουν και οι κυνηγοί ορμούν, αλλά δεν συγκρίνεται με τη συγκίνηση που προσφέρει ένα ανθρωποκυνηγητό, αυτό δηλαδή που παρακολούθησα, έστω για λίγο, απόψε. Το βλέμμα του δεύτερου άντρα ήταν πραγματικά φονικό όταν με προσπέρασε, και δεν νομίζω ότι απείχαν πάνω από πενήντα δευτερόλεπτα ο ένας από τον άλλον. Ελπίζω αυτά να ήταν αρκετά για τον πρώτο». Ο Ντάισον έγειρε στην πολυθρόνα, άναψε ξανά την πίπα του και τράβηξε μια τζούρα σκεφτικός. Ο Φίλιπς άρχισε να βηματίζει στο δωμάτιο σκεπτόμενος το βίαιο περιστατικό που είχε εκτυλιχτεί στο πεζοδρόμιο, το μαχαίρι που έλαμπε στο φως της λάμπας, τη μανία του κυνηγού και τον τρόμο του καταδιωκόμενου. «Λοιπόν» είπε τελικά «τι ήταν αυτό που διέσωσες από τον υπόνομο;» Ο Ντάισον τινάχτηκε, εμφανώς ξαφνιασμένος. «Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Δεν κοίταξα. Θα μάθουμε όμως τώρα».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=