ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ 37 κρινά, από τις επτά χτες το βράδυ έχω σηκωθεί ελάχιστα απ’ το παλιό μου γραφείο. Ήθελα να αναλύσω την ιδέα που συζητήσαμε την περασμένη Τρίτη, αν θυμάσαι, σχετικά με αυτούς που πιστεύουν σε μαγικά φυλαχτά». «Ναι, θυμάμαι. Κατάφερες να βγάλεις κάποια άκρη;» «Ναι· καλύτερα απ’ ό,τι περίμενα· αλλά αντιμετώπισα τις αναμενόμενες δυσκολίες που ελλοχεύουν ανάμεσα στη σύλληψη μιας ιδέας και στην υλοποίησή της. Όπως και να ’χει, τέλειωσα γύρω στις επτά απόψε και σκέφτηκα πως χρειαζόμουν λίγο φρέσκο αέρα. Βγήκα και περιπλανήθηκα στους δρόμους δίχως να έχω κάποιον συγκεκριμένο προορισμό κατά νου· η ιστορία που είχα σκεφτεί κυριαρχούσε στο μυαλό μου και δεν έδινα ιδιαίτερη προσοχή σε όσα συνέβαιναν γύρω μου. Έφτασα σ’ εκείνο το ήσυχο μέρος που βρίσκεται βόρεια της Όξφορντ Στριτ όπως πηγαίνεις δυτικά, στην αριστοκρατική συνοικία που είναι γεμάτη γύψινες διακοσμήσεις και αποπνέει μια αίσθηση ευημερίας. Έστριψα ξανά ανατολικά χωρίς να το καταλάβω και είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει όταν πέρασα από μια μικρή μελαγχολική πάροδο, κακοφωτισμένη και αδειανή. Προς στιγμή δεν ήξερα καθόλου πού βρισκόμουν, αλλά μετά ανακάλυψα πως δεν ήμουν πολύ μακριά από την οδό Τότεναμ Κορτ. Περπά-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=