Οι Θυελλοφύλακες του Άρανμορ

12 σταθερό σημείο για να κατευνάσει τη ναυτία. Η μητέρα του είχε πει ότι αυτό θα τον βοηθούσε με το σκαμπανέβα- σμα του πλοίου. Αυτό ήταν το τελευταίο που του είπε προ- τού αποχαιρετιστούν πίσω στο Δουβλίνο, με το βλέμμα της καθαρό και το χαμόγελό της θλιμμένο. Την επόμενη στιγ- μή τα δυο αδέλφια ήταν ήδη στο αμάξι της γειτόνισσάς τους, με τον Φιον να έχει κολλήσει τη μύτη του στο παρά- θυρο, καθώς διέσχιζαν τη χώρα και την άφηναν πίσω τους. ΟΦιον περίμενε το νησί να εμφανιστεί μπροστά τους. Το νησί για το οποίο εκείνη τους έλεγε ιστορίες όταν ήταν νεότερη και τα μάτια της θόλωναν σαν να κοιτούσε κάπου μακριά. Μερικές φορές το νησί ήταν ένας πανέ- μορφος τόπος. Άλλες ήταν ένα θλιβερό, άκαρδο μέρος, που δεν είχε τίποτα πέρα από την ανάμνηση του πατέρα του, ο οποίος είχε χαθεί στη θάλασσα πολύ καιρό πριν. Το μόνο που ήξερε με σιγουριά ο Φιον ήταν ότι το Άραν- μορ τη στοίχειωνε, και ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει αν αυτό ήταν κυρίως καλό ή καλό. Μόνο πως κάποια μέρη μπορεί να είναι εξίσου σημαντικά με τους ανθρώ- πους. Πως μπορούν να έχουν την ίδια δύναμη πάνω σου, αν τα αφήσεις. Η Τάρα κατέβηκε από την κούρνια της στην πλώρη του πλοίου, διέσχισε το κατάστρωμα και έσκυψε μπροστά του, μέχρι που βρέθηκαν σχεδόν μύτη με μύτη. «Γιατί είσαι συνέχεια μες στην κατάθλιψη με όλο αυτό;» Δεν του άρεσε καθόλου πώς πετούσε έτσι τη λέξη η αδελφή του. Κατάθλιψη. Λες κι ήταν ένα χρώμα που φο- ρούσες. Λες κι ήταν κάτι που μπορούσες να νιώθεις κι