Οι Θυελλοφύλακες του Άρανμορ

11 ΟΦιον κούνησε το κεφάλι αρνητικά. Το φέρι σκαμπα- νέβαζε και το στομάχι του το μιμούταν –πάνω και κάτω, πάνω και κάτω–, μέχρι που το μεσημεριανό του άρχισε να του ανεβαίνει στον λαιμό. «Μην είσαι μωρό!» τον πείραξε η Τάρα. ΟΦιον και η αδελφή του είχαν μικρή διαφορά ηλικίας. Μπορούσε να θυμηθεί μέχρι και μια εποχή που ήταν σχε- δόν σαν φίλοι . Υπέθετε πως είχαν αρκετά κοινά, μέχρι που μια μέρα εκείνη έγινε δεκατριών κι εκείνος έμεινε έντεκα, και ξαφνικά ήταν πια πολύ σοφή και πολύ έξυπνη για να κάνουν παρέα και να παίζουν μαζί βιντεοπαιχνίδια. Είμαι ώριμη πια, Φιόνι. Έχω άλλα ενδιαφέροντα. Δεν ήξερε πώς μετρούσε η Τάρα την ωριμότητα, πά- ντως ο Φιον ήταν αυτός που μαγείρευε για τους τρεις τους τις περισσότερες μέρες, ενώ η Τάρα κατέβαζε τη Νουτέ- λα απ’ το βαζάκι σαν τον Γουίνι το Αρκουδάκι και οι στρι- γκλιές της έκαναν τους τοίχους να τρίζουν κάθε φορά που έβλεπε αράχνη. Η Τάρα χαμογέλασε κοροϊδευτικά πάνω απ’ τον ώμο της κι ύστερα πάτησε ακόμα πιο ψηλά στα κάγκελα, σκύ- βοντας πάνω από τα κύματα, μέχρι που φάνηκε σαν να ετοιμαζόταν να πηδήξει στο νερό, απλώς και μόνο για να του δείξει ότι μπορούσε. Ο Φιον σκέφτηκε τι ωραία που θα ήταν, αν έπεφτε και πνιγόταν λιγάκι. Όχι αρκετά για να πεθάνει, απλώς αρκετά ώστε να έρθει κάνα ψάρι και να μασήσει εκείνο το κομμάτι του εγκεφάλου της που την έκανε να φέρεται τόσο απαίσια. Έστρεψε πάλι το βλέμμα του στον θολό ορίζοντα – ένα