KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ 33 τεχνική υπήρξε η εκ μέρους του διαχείριση και επίλυση του πολιτειακού ζητήματος, το οποίο είχε ταλαιπωρήσει και ταλανίσει την πολιτική ζωή της χώρας, τουλάχιστον από το 1915· αφότου δηλαδή οι συνθήκες του Εθνικού Διχασμού –ανεξαρτήτως δε του δικαίου ή του άδικου, σε επίπεδο θεσμικό, διεθνοπολιτικό και εσωτερικής πολιτικής, καθενός εκ των πρωταγωνιστών του– είχαν στερήσει στον μοναρχικό θεσμό, ειδικότερα δε στη βασιλεύσασα δυναστεία, τον υπερκομματικό χαρακτήρα που είναι απαραίτητος για να μπορεί ένας κληρονομικός ανώτατος άρχων να επιτελεί τον ρόλο του κατά τον προσήκοντα στο κοινοβουλευτικό σύστημα τρόπο. Με άλλα λόγια ο Διχασμός και οι πολιτικές ταυτίσεις που αυτός δημιούργησε είχαν καταστήσει τον εκάστοτε βασιλέα –αντί για πολιτικά ουδέτερο ρυθμιστή του πολιτεύματος– επί της ουσίας «παραταξιάρχη».7 [Η στρέβλωση αυτή μπορούσε να φέρει τον εστεμμένο αρχηγό του κράτους σε αντιπαράθεση ακόμη και με της βασιλόφρονος πολιτικής παράταξης τον αιρετό ηγέτη για το ποιος έχει το πάνω χέρι! Αφού άλλωστε το Στέμμα, όλο αυτό το διάστημα, συχνά διεκδίκησε τη συνέχιση της παράδοσης που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1915, δηλαδή επί της ουσίας ο πολιτικός ο οποίος θα ηγείτο της παράταξης αυτής, να επιλέγεται από τα Ανάκτορα, ώστε να είναι ετερόφωτος και απόλυτα ελέγξιμος. Ενώ ο Εμφύλιος της δεκαετίας του 1940 είχε καταστήσει ακόμη πιο δυσλειτουργικό –μέσα σε μια «κανονική» βασιλευόμενη δημοκρατία– τον θεσμό, καθιστώντας το Στέμμα παράγοντα με δυνατότητες ευρύτερων τακτικών παρεμβάσεων στην πολιτική ζωή της χώρας.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=