OI ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ 32 Αξίζει τέλος να υπογραμμιστεί πως αυτόν τον γενικό σεβασμό και τη διεθνή αναγνώριση του πολιτικού διαμετρήματός του, τα κατέκτησε ένας επαρχιώτης, χωρικός μάλλον, Έλληνας πολιτικός, του οποίου η γλωσσομάθεια –και ειδικά η προφορά– θα μπορούσε μέχρι και θυμηδία να προκαλεί: Θυμάμαι πως όλα τα χρόνια, κατά τη δεκαετία του 1970, που παρέμεινα στο Παρίσι για τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές μου, τα λεγόμενα ενός μόνο μη Γάλλου πολιτικού, ομιλούντος τη γαλλική στην τηλεόραση, τα είδα να συνοδεύονται από… γαλλικούς υποτίτλους: του Κωνσταντίνου Καραμανλή! Προφανώς γιατί ο λόγος του δεν ήταν κατανοητός από τον μέσο Γάλλο τηλεθεατή.6 Αυτό, δε, συνέβη σε επίσκεψή του στο Παρίσι, ελάχιστα μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας, δηλαδή πολύ σύντομο διάστημα μετά την υπερδεκαετή παραμονή του Μακεδόνα πολιτικού στη γαλλική πρωτεύουσα. Μάλιστα σε μεταγενέστερο ταξίδι του, προς διαπραγμάτευση και σε πολιτικό επίπεδο των όρων της ελληνικής ένταξης στην τότε ΕΟΚ, πιθανώς δε διδαγμένος από την προηγούμενη μάλλον οδυνηρή εμπειρία του, στους Γάλλους δημοσιογράφους που του ζητούσαν πιεστικά να κάνει δηλώσεις στη γλώσσα του Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν και του Ρακίνα, ο Έλληνας πρωθυπουργός απάντησε σε «γαλλοσερραϊκά»: «on va tradououre, on va tradououre»…] Παράλληλα, όμως, και στην εσωτερική πολιτική εν πολλοίς αρίστευσε ο, κατά τον πάγιο προδικτατορικό χαρακτηρισμό της εφημερίδας Εστία, «χωρικός από το Κιουπκιόι»: Αριστο-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=