Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

Ο Ι Κ Α Τ Α Ρ Ρ Α Κ Τ Ε Σ 23 «Έµαθα ότι τσακωθήκατε. Τι έγινε αυτή τη φορά;». Η φω- νή του Τριστ ακουγόταν µασηµένη αλλά µε τον χαρακτηριστι- κό της ελαφρά εύθυµο τόνο. O Κοστέλο δεν του είχε απαντή- σει. Έκλεισε το τηλέφωνο και δοκίµασε στο κινητό της Φλιπ, του βγήκε ο τηλεφωνητής της και της άφησε µήνυµα να τον πάρει. Η αστυνοµία είχε ακούσει το ηχογραφηµένο µήνυµα εστιάζοντας στις λεπτές αποχρώσεις της φωνής του Nτέιβιντ, προσπαθώντας να διακρίνει το ψέµα σε κάθε λέξη ή φράση. O Τριστ ξανατηλεφώνησε στον Κοστέλο τα µεσάνυχτα. Η παρέα είχε πάει στο διαµέρισµα της Φλιπ: κανείς δεν ήταν εκεί. Έκα- ναν µερικά τηλεφωνήµατα, αλλά κανείς από τους φίλους της δεν φαινόταν να γνωρίζει κάτι. Περίµεναν µέχρι να έρθει ο ίδιος ο Κοστέλο στο διαµέρισµα και να ξεκλειδώσει. Oύτε ίχνος της Φλιπ µέσα. Στο µυαλό τους η Φλιπ ήταν ήδη «εξαφανισµένη», όπως θα τη χαρακτήριζε η αστυνοµία, αλλά περίµεναν µέχρι το επόµε- νο πρωί για να ειδοποιήσουν τη µητέρα της στο σπίτι της οι- κογένειας στο Ιστ Λόδιαν. Η κυρία Μπάλφουρ δεν έχασε χρό- νο και τηλεφώνησε αµέσως στο 100. Επειδή θεώρησε ότι οι υπάλληλοι στο τηλεφωνικό κέντρο της αστυνοµίας προσπάθη- σαν να την ξεφορτωθούν στα γρήγορα, τηλεφώνησε στο σύζυ- γό της στο γραφείο του στο Λονδίνο. O Τζον Μπάλφουρ ήταν ο κύριος µέτοχος σε µία ιδιωτική τράπεζα. Και αν ο διοικητής του αστυνοµικού τµήµατος του Λόδιαν και του Μπόρντερς δεν ήταν πελάτης του, κάποιος άλλος θα ήταν σίγουρα: µέσα σε µια ώρα αξιωµατικοί της αστυνοµίας είχαν αναλάβει την υπό- θεση — διαταγή από τη Γενική Ασφάλεια, δηλαδή το αρχηγείο στη λεωφόρο Φετς. O Nτέιβιντ Κοστέλο άνοιξε το διαµέρισµα για τους δύο άντρες της ∆ιεύθυνσης Ανθρωποκτονιών. Στο εσωτερικό δεν βρέ- θηκαν σηµάδια αναστάτωσης, κανένα στοιχείο για το πού βρι- σκόταν η Φιλίπα Μπάλφουρ, την τύχη της ή την ψυχική της κα-