Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

Ο Ι Κ Α Τ Α Ρ Ρ Α Κ Τ Ε Σ 21 στικό του Τρίστραµ και το Άλµπι του Άλµπερτ. O Τριστ ήταν µε την Τίνα, ο Άλµπι µε την Καµίλ. Η Φλιπ κανονικά θα έπρε- πε να είναι µε τον Nτέιβιντ, αλλά, όπως τους εξήγησε η ίδια στο τηλέφωνο, δεν θα ερχόταν µαζί της. «Ένας ακόµα καβγάς» τους είχε πει στο τηλέφωνο, χωρίς να ακούγεται ιδιαίτερα στεναχωρηµένη. Προτού φύγει είχε ενεργοποιήσει το συναγερµό του σπι- τιού της. Nα κάτι ακόµα που ο Ρέµπους άκουγε για πρώτη φορά — φοιτήτρια που ζούσε σε σπίτι µε συναγερµό! Είχε κλειδώσει και την κανονική κλειδαριά και την κλειδαριά ασφαλείας· το διαµέρισµα ήταν λοιπόν ασφαλές. Κατέβηκε τα σκαλιά και βγήκε στον ζεστό βραδινό αέρα. Ένας ψηλός, από- τοµος λόφος τη χώριζε από την οδό Πρίνσις. Αν τον ανέβαινε, θα έφτανε στο Oλντ Τάουν, στο Σάουθ Σάιντ. Σε καµία περί- πτωση, όµως, δεν θα πήγαινε µε τα πόδια. Αλλά δεν έγινε καµία κλήση σε εταιρεία ταξί της πόλης ούτε από το σταθερό ούτε από το κινητό της. Αν λοιπόν είχε πάρει ταξί, θα το είχε σταµατήσει στο δρόµο. Αν είχε προλάβει να κάνει κάτι τέτοιο. «∆εν το έκανα εγώ, καταλαβαίνετε» είπε ο Nτέιβιντ Κο- στέλο. «∆εν έκανες τι, κύριε;» «∆εν τη σκότωσα». «Κανείς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο». «Όχι;». Σήκωσε και πάλι το βλέµµα του και κοίταξε τον Ρέµπους κατάµατα. «Όχι» τον διαβεβαίωσε ο Ρέµπους, αυτή ήταν άλλωστε και η δουλειά του. «Το ένταλµα ερεύνης…» πήγε να πει ο Κοστέλο. «Πρόκειται για τυπική διαδικασία σε όλες τις υποθέσεις αυτού του είδους» εξήγησε ο Ρέµπους. Και έτσι ήταν: Όταν έχεις να κάνεις µε µια ύποπτη εξαφάνιση, ελέγχεις όλα τα µέρη