Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

I A N R A N K I N 20 Και τώρα είχε εξαφανιστεί. O επιθεωρητής Ρέµπους που µέχρι πριν από λίγο στεκόταν µπροστά στο µαρµάρινο τζάκι τώρα µετακινήθηκε ελαφρά στο πλάι. O Nτέιβιντ Κοστέλο τον ακολούθησε µε το βλέµµα. «O γιατρός µού έδωσε κάτι χάπια» είπε τελικά, απαντώ- ντας στην ερώτηση. «Τα πήρες;» ρώτησε ο Ρέµπους. O νεαρός άντρας έγνεψε καταφατικά. Το βλέµµα του ήταν καρφωµένο στον Ρέµπους. «∆εν σε κατηγορώ» είπε ο Ρέµπους γλιστρώντας τα χέρια στις τσέπες του. «Θα σε ναρκώσουν για λίγες ώρες, αλλά δεν αλλάζουν τίποτε». Είχαν περάσει δύο µέρες από τότε που η Φιλίπα —γνωστή στους φίλους και την οικογένειά της ως Φλιπ— είχε εξαφανι- στεί. Το χρονικό διάστηµα των δύο ηµερών δεν ήταν µεγάλο, αλλά δεν συνήθιζε να εξαφανίζεται. Κάποιοι φίλοι τής είχαν τηλεφωνήσει στο σπίτι κατά τις επτά το βράδυ, για να επιβε- βαιώσουν ότι θα τη συναντούσαν σε µια ώρα σε ένα µπαρ στο Σάουθ Σάιντ. Ήταν ένα από κείνα τα µικρά µοδάτα στέκια που είχαν ξεφυτρώσει γύρω από το πανεπιστήµιο για να ανταποκριθούν στην οικονοµική άνθιση και στην ανάγκη για αµυδρό φωτισµό και υπερτιµηµένη βότκα µε διάφορες γεύ- σεις. O Ρέµπους το ήξερε γιατί είχε περάσει απέξω κάνα δυο φορές πηγαίνοντας προς ή επιστρέφοντας από τη δουλειά του. Σχεδόν δίπλα του υπήρχε µια παλιοµοδίτικη παµπ που πρό- σφερε βότκα για µιάµιση λίρα. ∆εν διέθετε όµως µοδάτες κα- ρέκλες και το προσωπικό γνώριζε πώς να χωρίσει τους πιωµέ- νους, αλλά δεν είχε ιδέα από κοκτέιλ. Επτά, επτά και τέταρτο, έπρεπε να ’χε ήδη φύγει από το διαµέρισµα. Η Τίνα, ο Τριστ και ο Άλµπι έπιναν ήδη το δεύτε- ρο ποτό. O Ρέµπους είχε συµβουλευτεί τους φακέλους για να σιγουρευτεί γι’ αυτά τα ονόµατα. Το Τριστ ήταν το υποκορι-