Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

19 Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Π Ρ Ω Τ Ο « N οµίζετε πως εγώ τη σκότωσα, έτσι δεν είναι;» Κάθισε στην άκρη του καναπέ µε το κεφάλι σκυµµένο πάνω από το στήθος του. Τα µαλλιά του ήταν ίσια µε µακριές φράντζες. Τα γόνατά του πηγαινοέρχονταν σαν πιστόνια, οι φτέρνες των βρόµικων αθλητικών του παπουτσιών δεν ακουµπούσαν ούτε στιγµή το πάτωµα. «Έχεις πάρει κάτι, Nτέιβιντ;» ρώτησε ο Ρέµπους. O νεαρός άντρας σήκωσε το βλέµµα του. Τα µάτια του ήταν κατακόκκινα µε µαύρους κύκλους. Ένα πρόσωπο αδύνα- το, µε γωνίες και άγριες τρίχες στο αξύριστο πιγούνι. Το όνοµά του ήταν Nτέιβιντ Κοστέλο. Όχι Nτέιβ ή Nτέιβι, αυτό το ’χε ξεκαθαρίσει. To όνοµα, η ιδιότητα, η κοινωνική τάξη: έχουν όλα τους µεγάλη σηµασία. Τα µέσα ενηµέρωσης τον είχαν πε- ριγράψει µε ποικίλους τρόπους. Τον είχαν παρουσιάσει ως τη «σχέση της», «την τραγική της σχέση», «τη σχέση της εξαφα- νισµένης φοιτήτριας». Ήταν «ο Nτέιβιντ Κοστέλο, ετών 22» ή «ο νεαρός συµφοιτητής της, Nτέιβιντ Κοστέλο». Ήταν «συ- γκάτοικος της δεσποινίδας Μπάλφουρ» ή «συχνός επισκέ- πτης» στο «αινιγµατικό διαµέρισµα όπου έγινε η εξαφάνιση». Oύτε και το διαµέρισµα ήταν απλώς ένα διαµέρισµα. Βρι- σκόταν στη «µοδάτη περιοχή Nιου Τάουν του Εδιµβούργου», ήταν το «πανάκριβο διαµέρισµα ιδιοκτησίας των γονέων της δεσποινίδας Μπάλφουρ». O Τζον και η Τζάκλιν Μπάλφουρ ήταν οι «εµβρόντητοι γονείς», «ο σοκαρισµένος τραπεζίτης και η σύζυγός του». Η κόρη τους ήταν η «Φιλίπα, ετών 20, φοιτήτρια ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήµιο του Εδιµβούργου». Ήταν «όµορφη», «εύθυµη», «χωρίς έγνοιες» και «γεµάτη ζωντάνια».