Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

I A N R A N K I N 48 «Της αρέσει να είναι το επίκεντρο της προσοχής;» «Και σε ποιον δεν αρέσει, πότε πότε;» «∆εν θα ’κανε κανένα αστείο µόνο και µόνο για να µας βάλει όλους να την ψάχνουµε;» «Nα σκηνοθετήσει την εξαφάνισή της;». O Κοστέλο κούνη- σε αρνητικά το κεφάλι και έπνιξε ένα ακόµα χασµουρητό. «Μου χρειάζεται µάλλον λίγος ύπνος». «Τι ώρα είναι η συνέντευξη Τύπου;» «Nωρίς το απόγευµα. Έχει να κάνει µε την ώρα του κεντρι- κού δελτίου ειδήσεων». O Ρέµπους έγνεψε. «∆εν χρειάζεται να είσαι νευρικός στη συνέντευξη, να είσαι, απλώς, ο εαυτός σου». O Κοστέλο έσβησε το τσιγάρο του. «Ποιος άλλος θα µπο- ρούσα να είµαι;». Έκανε να επιστρέψει το πακέτο και τον αναπτήρα στον Ρέµπους. «Κράτα τα. ∆εν ξέρεις πότε θα σου ’ρθει η ανάγκη». Σηκώ- θηκε όρθιος. Ένιωθε πλέον το κρανίο του έτοιµο να σπάσει, παρά το παυσίπονο. Έτσι είναι η Φλιπ: O Κοστέλο είχε ανα- φερθεί σε αυτή στον ενεστώτα — ήταν µια τυχαία παρατήρη- ση ή κάτι λιγότερο αυθόρµητο; O Κοστέλο σηκώθηκε τώρα κι αυτός όρθιος, χαµογελούσε, αν και όχι µε πολλή διάθεση. «∆εν απάντησες τελικά στην ερώτησή µου» είπε. «Έχω ανοικτό µυαλό, κύριε Κοστέλο». «Αλήθεια;». O Κοστέλο γλίστρησε τα χέρια στις τσέπες του. «Θα σε δω στη συνέντευξη Τύπου;» «Είναι πιθανό». «Και θα παραµονεύεις να πω κάτι λάθος; Όπως οι συνά- δελφοί σου από τη σήµανση;». O Κοστέλο µισόκλεισε τα µάτια του. «Μπορεί να είµαι ο µοναδικός ύποπτος, αλλά δεν είµαι ηλίθιος». «Τότε θα εκτιµήσεις το γεγονός ότι βρισκόµαστε στο ίδιο στρατόπεδο… εκτός κι αν έχεις διαφορετική γνώµη».