Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

Ο Ι Κ Α Τ Α Ρ Ρ Α Κ Τ Ε Σ 47 λο τον κοίταξε, παίρνοντας το βλέµµα του από το χείλος του πρόχειρου σταχτοδοχείου όπου τίναζε την καύτρα του τσιγά- ρου. «∆εν αποτελεί έγκληµα, έτσι δεν είναι;» «∆εν είµαι ο κατάλληλος για να κρίνω. Η γυναίκα µου µε παράτησε πριν από χρόνια, τόσα, που ούτε καν θυµάµαι πόσα». «Κι όµως βάζω στοίχηµα ότι θυµάσαι». O Ρέµπους χαµογέλασε. «Παραδίνοµαι». O Κοστέλο ακούµπησε το κεφάλι του στην πλάτη του πουφ, συγκρατώντας ένα χασµουρητό. «Καλύτερα να πηγαίνω» είπε ο Ρέµπους. «Αποτέλειωσε τον καφέ σου τουλάχιστον». O Ρέµπους τον είχε ήδη πιει, αλλά όπως και να ’χε συµφώνησε, καθώς δεν σκόπευε να φύγει παρά µόνο αν τον πέταγαν έξω. «Ίσως και να εµφανιστεί. O κόσµος κάνει διάφορα πράγµατα καµιά φο- ρά, έτσι δεν είναι; Μπορεί να της ήρθε να πάρει τα βουνά». «∆εν ήταν στο χαρακτήρα της Φλιπ να κάνει κάτι τέτοιο». «Μπορεί όµως να έπρεπε να πάει κάπου». O Κοστέλο κούνησε το κεφάλι του αρνητικά. «Ήξερε πως την περίµεναν στο µπαρ. ∆εν θα µπορούσε να το ξεχάσει αυτό». «Όχι; Ας πούµε ότι είχε γνωρίσει κάποιον άλλον… ξέρεις, µια παρόρµηση, όπως γίνεται και στις διαφηµίσεις». «Κάποιον άλλον;» «Είναι πιθανό, δεν είναι;» Το βλέµµα του Κοστέλο σκοτείνιασε. «∆εν ξέρω. Και εγώ το σκέφτηκα αυτό — µήπως γνώρισε κάποιον άλλον». «Το θεωρείς αδύνατο;» «Nαι». «Γιατί;» «Γιατί, αν ήταν κάτι τέτοιο, θα µου το έλεγε. Έτσι είναι η Φλιπ: είτε πρόκειται για πανάκριβο φόρεµα από γνωστό σχε- διαστή είτε για ταξίδι µε κονκόρντ πληρωµένο από τους γονείς της, δεν το κρατάει για τον εαυτό της».