Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

Ο Ι Κ Α Τ Α Ρ Ρ Α Κ Τ Ε Σ 49 «Γιατί ήρθες εδώ απόψε; ∆εν είσαι εν ώρα υπηρεσίας. Κά- νω λάθος;» O Ρέµπους τον πλησίασε. «Ξέρεις τι πίστευαν παλιότερα, κύριε Κοστέλο; Πίστευαν ότι τα θύµατα κρατούσαν την εικόνα του φονιά στα µάτια τους — το τελευταίο πράγµα που αντί- κριζαν. Μερικοί µάλιστα έβγαζαν τα µάτια των θυµάτων τους µετά τη δολοφονία». «∆εν είµαστε όµως τόσο αφελείς πια, έτσι δεν είναι, επιθεω­ ρητή; ∆εν µπορείς να ελπίζεις ότι θα καταλάβεις κάποιον, ότι θα τον ζυγίσεις, κοιτάζοντάς τον απλώς στα µάτια». O Κοστέλο έσκυψε στη µεριά του Ρέµπους, γουρλώνοντας ελαφρώς τα µά- τια του. «Κοιτάξτε τα λοιπόν καλά, γιατί σε λίγο θα κλείσουν». O Ρέµπους του ανταπέδωσε το βλέµµα. O Κοστέλο ανοιγό- κλεισε πρώτος τα βλέφαρά του αλλάζοντας το κλίµα που είχε δηµιουργηθεί. Στη συνέχεια αποµακρύνθηκε και ζήτησε από τον Ρέµπους να φύγει. Καθώς ο Ρέµπους κατευθύνθηκε στην πόρτα, ο Κοστέλο τον φώναξε. Σκούπισε το πακέτο των τσιγά- ρων µε ένα µαντίλι. Έκανε το ίδιο για τον αναπτήρα και πέτα- ξε και τα δύο αντικείµενα στη µεριά του Ρέµπους. Προσγειώ- θηκαν στα πόδια του. «Nοµίζω πως τα χρειάζεσαι περισσότερο από µένα». O Ρέµπους έσκυψε να τα πάρει. «Προς τι το µαντίλι;» «Πρέπει να προσέχει κανείς» είπε ο Κοστέλο. «Αποδεικτι- κά στοιχεία µπορεί να ξεφυτρώσουν στα πιο απίθανα µέρη». O Ρέµπους ίσιωσε την πλάτη του, αποφάσισε να µην πει τίποτε. Στην πόρτα, ο Κοστέλο τον καληνύχτισε φωναχτά. O Ρέµπους είχε φτάσει στα µισά της σκάλας όταν ανταπέδωσε το χαιρετισµό. Σκεφτόταν τον τρόπο µε τον οποίο ο Κοστέλο είχε σκουπίσει τόσο τον αναπτήρα όσο και το πακέτο. Τόσα χρόνια που βρισκόταν στο Σώµα δεν είχε ξαναδεί ύποπτο να κάνει κάτι παρόµοιο. Σήµαινε ότι ο Κοστέλο περίµενε να του στήσουν παγίδα.