Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

Ο Ι Κ Α Τ Α Ρ Ρ Α Κ Τ Ε Σ 45 «Το Oλντ Τάουν εναντίον του Nιου Τάουν, καθολικοί ενα­ ντίον προτεσταντών, ανατολική ακτή — δυτική ακτή… Τα πράγµατα όµως µπορεί να είναι έστω και λίγο πιο περίπλοκα». «Τα αντίθετα έλκονται, µόνο αυτό προσπαθούσα να πω». Για µια ακόµα φορά µεσολάβησε σιωπή. O Ρέµπους έριξε ένα ερευνητικό βλέµµα στο δωµάτιο. «∆εν αναστάτωσαν λοιπόν τα πάντα;» «Ποιοι;» «Η οµάδα ερεύνης». «Θα µπορούσε να ήταν και χειρότερα». O Ρέµπους ρούφηξε µια γουλιά καφέ προσποιούµενος ότι την απολαµβάνει. «∆εν πιστεύω ν’ άφηνες εδώ το πτώµα; Θέλω να πω, µόνο ένας διεστραµµένος θα έκανε κάτι τέτοιο». O Κοστέλο τον κοίταξε. «Με συγχωρείς, θα ήθελα… εννοώ, εντελώς θεωρητι- κά. ∆εν προσπαθώ να πω κάτι. Oι ειδικοί όµως της σήµανσης δεν έψαχναν για πτώµα. Ασχολούνται µε πράγµατα που εσύ κι εγώ δεν µπορούµε καν να διακρίνουµε. Κηλίδες αίµατος, ίνες, µια τρίχα». O Ρέµπους κούνησε αργά το κεφάλι του. «Oι ένορκοι τα λατρεύουν αυτά. Oι παλιές ιδέες περί αστυνοµίας πάνε περίπα- το». Άφησε κάτω τη γυαλιστερή µαύρη κούπα και έβαλε το χέρι στην τσέπη για να πιάσει τα τσιγάρα του. «Θα σε πείραζε αν…;» O Κοστέλο δίστασε. «Θα µπορούσα να σου πάρω ένα, αν δεν υπάρχει πρόβληµα;» «Παρακαλώ». O Ρέµπους έβγαλε ένα τσιγάρο, το άναψε, και πέταξε το πακέτο µαζί µε τον αναπτήρα στον νεαρό άντρα. «Μπορείς να στρίψεις και τσιγαριλίκι αν θες, αν τη βρίσκεις έτσι εννοώ». «∆εν τη βρίσκω έτσι». «Η φοιτητική ζωή πρέπει να είναι διαφορετική στις µέρες µας». O Κοστέλο έβγαλε τον καπνό εξετάζοντας το τσιγάρο σαν να του ήταν κάτι ξένο. «Φαντάζοµαι πως ναι» απάντησε.