Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

I A N R A N K I N 44 για τα οποία η έννοια «αντίκα» περιλάµβανε σχολικά θρανία της δεκαετίας του ’60 και πράσινα ντουλάπια αρχειοθέτησης που είχαν διασωθεί ύστερα από κάποια ανακαίνιση γραφείων. O Κοστέλο πέρασε τα χέρια του µέσα από τα µαλλιά του χωρίς να πει κουβέντα. «Με είχες ρωτήσει αν πιστεύω ότι το έκανες εσύ» είπε ο Ρέµπους, απαντώντας στην ίδια του την ερώτηση. «Αν έκανα τι;» «Αν σκότωσες τη Φλιπ. Nοµίζω πως το έθεσες ως εξής: “Nοµίζετε πως εγώ τη σκότωσα, έτσι δεν είναι;”» O Κοστέλο έγνεψε καταφατικά. «Είναι τόσο προφανές, λοιπόν; Είχαµε καβγαδίσει. ∆έχοµαι ότι µπορείς να µε θεωρείς ύποπτο». «Nτέιβιντ, για την ώρα είσαι ο µοναδικός ύποπτος». «Πιστεύεις πράγµατι ότι της συνέβη κάτι;» «Εσύ τι νοµίζεις;» O Κοστέλο κούνησε το κεφάλι του. «Από την πρώτη στιγµή που ξεκίνησε αυτή η υπόθεση, δεν κάνω τίποτε άλλο από το να σπάω το κεφάλι µου». Για λίγη ώρα παρέµειναν σιωπηλοί. «Τι γυρεύεις εδώ;» ρώτησε ο Κοστέλο αιφνιδιαστικά. «Όπως σου εξήγησα, βρίσκεται στο δρόµο µου. Σου αρέ- σει το Oλντ Τάουν;» «Nαι». «Είναι κάπως διαφορετικό από το Nιου Τάουν. ∆εν ήθελες να µετακοµίσεις κάπου πιο κοντά στη Φλιπ;» «Τι προσπαθείς να µου πεις;» O Ρέµπους σήκωσε τους ώµους του. «Ίσως δείχνει κάτι για σας τους δυο: τα µέρη της πόλης που προτιµάτε». O Κοστέλο γέλασε κοφτά. «Εσείς οι Σκοτσέζοι είστε ειδι- κοί στην απλούστευση». «Πώς κι έτσι;»