Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

Ο Ι Κ Α Τ Α Ρ Ρ Α Κ Τ Ε Σ 43 O Ρέµπους είχε δεχτεί τον σκέτο καφέ που του είχε προσφέ- ρει ο Nτέιβιντ Κοστέλο. Έβγαλε δυο παυσίπονα από το αλουµι- νένιο περιτύλιγµά τους και τα κατάπιε. Ήταν περασµένα µεσά- νυχτα, αλλά ο Κοστέλο δεν είχε ύπνο. Φορούσε ένα µαύρο τί- σερτ, µαύρο τζιν και ήταν ξυπόλυτος. Κάποια στιγµή είχε βγει για ψώνια χωρίς να πάρει άδεια: η τσάντα κείτονταν στο πά- τωµα και λίγο πιο πέρα ένα ανοικτό µπουκάλι Bell —το µεσαίο µέγεθος— από το οποίο έλειπαν µόνο κάνα δυο γενναίοι γύροι. ∆εν πρόκειται για γερό ποτήρι, συµπέρανε ο Ρέµπους. Αυτός ήταν ο τρόπος µε τον οποίο κάποιος που δεν ήταν τακτικός πότης διαχειριζόταν µια κρίση — έπινε ουίσκι, αλλά έπρεπε πρώτα να το αγοράσει και δεν ήταν ανάγκη να κατεβάσει και ολόκληρο µπουκάλι. Κάνα δυο ποτήρια ήταν αρκετά. Το σαλόνι ήταν µικρό, και η πρόσβαση στο διαµέρισµα γι- νόταν µέσω µιας στεγασµένης σκάλας που υψωνόταν σαν σπείρα· στα σκαλιά είχαν σχηµατιστεί γούβες από τη φθορά. Τα παράθυρα ήταν πολύ µικρά. Το κτίριο είχε κατασκευαστεί µια εποχή που η θέρµανση αποτελούσε πολυτέλεια. Όσο µι- κρότερα τα παράθυρα τόσο λιγότερη η απώλεια θερµότητας. Το σαλόνι και η κουζίνα χωρίζονταν από ένα σκαλί και από χωρίσµατα που θύµιζαν µεσοτοιχία. Μια είσοδος ανοικτή, µε διπλό πλάτος. Σηµάδια που µαρτυρούσαν ότι στον Κοστέλο άρεσε να µαγειρεύει: κατσαρόλες και τηγάνια κρέµονταν από γάντζους. O χώρος διαβίωσης ήταν γεµάτος µε βιβλία και CD. O Ρέµπους είχε ρίξει µια µατιά στους δίσκους: Τζον Μάρτιν, Nικ Nτρέικ, Τζόνι Μίτσελ. Μουσική χαλαρή αλλά εγκεφαλική. Τα βιβλία έµοιαζαν να προέρχονται από τα µαθήµατα Αγγλι- κής Λογοτεχνίας που παρακολουθούσε ο Κοστέλο. O Nτέιβιντ ήταν καθισµένος πάνω σε ένα κόκκινο γιαπωνέ- ζικο πουφ· ο Ρέµπους είχε επιλέξει µία από τις δύο ξύλινες κα- ρέκλες µε το κατακόρυφο ερεισίνωτο. Έµοιαζαν µε αυτές που είχε δει στο Κoζγουέισαϊντ, τοποθετηµένες έξω από µαγαζιά