Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

I A N R A N K I N 42 O Ρέµπους τον κοίταξε. «Σοβαρά;» «Nα µας λύσεις µια διαφορά. Το Wages, του Deacon Blue, είναι το πρώτο ή το δεύτερο άλµπουµ του;» O Ρέµπους χαµογέλασε. «Ήταν πραγµατικά µια ήσυχη νύ- χτα». Και ύστερα από λίγη σκέψη, συµπλήρωσε: «το δεύτερο». «Μου χρωστάς δέκα λίρες» είπε ο Κόνολι στον «Αγέρωχο». «Μπορώ να κάνω και εγώ µια ερώτηση;». O Ρέµπους ένιω- σε τις αρθρώσεις στα γόνατά του να τρίζουν από την προσπά- θεια να σκύψει. «Ρίχ’ τη» είπε ο Κόνολι. «Τι κάνεις όταν θέλεις να κατουρήσεις;» O Κόνολι χαµογέλασε. «Αν ο “Αγέρωχος” κοιµάται, τότε χρησιµοποιώ το θερµός του». Η γουλιά της σούπας πετάχτηκε σχεδόν από τα ρουθούνια του «Αγέρωχου». O Ρέµπους στύλωσε το κορµί του, στ’ αυτιά του µπορούσε να ακούσει τους παλµούς της καρδιάς του: ήταν προειδοποιητικό σηµάδι, µετά την κατάχρηση αλκοόλ θα ακο- λουθούσε σφοδρός πονοκέφαλος. «Θα πας µέσα;» ρώτησε ο Κόνολι. O Ρέµπους κοίταξε πάλι το κτίριο. «Το σκέφτοµαι». «Είµαστε υποχρεωµένοι να το σηµειώσουµε». O Ρέµπους κούνησε το κεφάλι του. «Το έχω υπόψη µου». «Μόλις επέστρεψες από το πάρτι για την αποχώρηση του “Αγρότη”, έτσι δεν είναι;» O Ρέµπους στράφηκε προς το αµάξι. «Τι θες να πεις;» «Ε, να, έχεις πιει κι εσύ ένα ποτηράκι, κάνω λάθος; Ίσως να µην είναι και η καλύτερη ώρα για επίσκεψη… κύριε». «Μάλλον έχεις δίκιο… “βλάχε”» είπε ο Ρέµπους κατευθυ- νόµενος προς την είσοδο. «Θυµάσαι τι µε είχες ρωτήσει;»