Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

Ο Ι Κ Α Τ Α Ρ Ρ Α Κ Τ Ε Σ 41 «Θα µπορούσες να µας είχες φέρει έναν καφέ» παραπονέ- θηκε ο Κόνολι. «Θα µπορούσα» συµφώνησε ο Ρέµπους. «Ή κάνα λεξικό, ίσως». Έριξε το βλέµµα του στο σταυρόλεξο της εφηµερίδας. Λιγότερο από το ένα τέταρτο είχε συµπληρωθεί, ενώ γύρω από την «κρυφή λέξη» υπήρχαν σκαριφήµατα και άλυτοι ανα- γραµµατισµοί. «Ήσυχη νύχτα;» «Αν εξαιρέσει κανείς µερικούς ξένους που ζητούσαν οδη- γίες» απάντησε ο Κόνολι. Βρίσκονταν στην καρδιά του τουρι- στικού Εδιµβούργου. Πιο πάνω υπήρχε ένα ξενοδοχείο, δίπλα στα φανάρια του δρόµου, ένα κατάστηµα µε δώρα στην απέ- ναντι πλευρά. Φανταχτερά δώρα, κουλούρια και φλασκιά ουί­ σκι. Πενήντα µέτρα πιο πέρα το µαγαζί ενός κατασκευαστή κιλτ. Το σπίτι του Τζον Nοξ πρόβαλλε ανάµεσα στα γειτονικά κτίρια µισοκρυµµένο µέσα στη µουντή σκιά. Για µια εποχή το Oλντ Τάουν ήταν ολόκληρο το Εδιµβούργο: µια στενή ραχοκο- καλιά από το Καστλ µέχρι το Χόλιρουντ, από την οποία ξεκι- νούσαν απότοµα δροµάκια που συνέχιζαν σαν κυρτωµένα πλευρά. Αργότερα, καθώς η τοποθεσία γινόταν ολοένα πιο πυκνοκατοικηµένη και ανθυγιεινή, χτίστηκε το Nιου Τάουν. Η καλαισθησία του γεωργιανού ρυθµού του αποτελούσε προµε- λετηµένο ράπισµα στο Oλντ Τάουν και σε όσους δεν είχαν την οικονοµική δυνατότητα να µετακοµίσουν. O Ρέµπους θεώρησε ενδιαφέρον το γεγονός ότι ενώ η Φιλίπα Μπάλφουρ είχε επι- λέξει το Nιου Τάουν, ο Nτέιβιντ Κοστέλο είχε προτιµήσει να κατοικήσει στην καρδιά του Oλντ Τάουν. «Είναι στο σπίτι;» ρώτησε αυτή τη φορά. «Θα βρισκόµασταν εδώ αν δεν ήταν;» το βλέµµα του Κό- νολι ήταν προσηλωµένο στο συνάδελφό του, που άδειαζε από ένα θερµός λίγη ντοµατόσουπα µέσα σε µια κούπα. O «Αγέ- ρωχος» µύρισε διστακτικά το υγρό και κατάπιε µια βιαστική γουλιά. «Μπορεί να ’σαι ακριβώς ο άνθρωπος που ψάχναµε».