Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

I A N R A N K I N 34 λά. O Ρέµπους δεν ήταν σίγουρος ότι είχε καταλάβει όλα όσα σήµαινε, αλλά είχε καταλάβει αρκετά. Τζον, άσ’ το αυτό καλύτερα. Τζον, ξέρω πως οι δυο µας έχουµε παρελθόν, αλλά αυτό έχει τελειώσει από καιρό. Η Τζιλ Τέµπλερ είχε ξεπατωθεί για να φτάσει εκεί όπου βρισκόταν τώρα, αλλά εξακολουθούσαν να την έχουν στο µάτι — ήταν αρκετοί αυτοί που θα επιθυµούσαν να αποτύχει. Σ’ αυτούς συµπεριλαµβάνονταν και ορισµένοι που ίσως θεωρού- σε φίλους της. O Ρέµπους έκανε απλώς ένα νεύµα και πλήρωσε για τα ποτά, αδειάζοντας ένα από τα ουίσκι στο άλλο ποτήρι. «Τον γλιτώνω από τον εαυτό του» είπε δείχνοντας µε το κεφάλι του προς τον «Αγρότη», που είχε φτάσει ήδη στην Και- νή ∆ιαθήκη. «Γίνεσαι πάντα θυσία» απάντησε η Τζιλ. Καθώς ο «Αγρότης» ολοκλήρωσε την απαγγελία του ακού- στηκαν ζητωκραυγές. Κάποιος είπε ότι επρόκειτο για νέο ρεκόρ, ο Ρέµπους όµως γνώριζε ότι δεν ήταν. Ήταν µια ακόµα ευγενική χειρονοµία, όπως το χρυσό ρολόι του χεριού ή το ρολόι του τοί- χου για τη συνταξιοδότηση. Το ουίσκι είχε γεύση από φύκια και τύρφη, αλλά ο Ρέµπους γνώριζε ότι αποδώ και πέρα, όποτε θα έπινε Ardbeg, στο µυαλό του θα ερχόταν η εικόνα ενός µικρού αγοριού να περνάει την είσοδο ενός αστυνοµικού τµήµατος… Η Σιβόν Κλαρκ διέσχιζε την αίθουσα. «Τα συγχαρητήριά µου» είπε. Oι δυο γυναίκες έδωσαν τα χέρια. «Σ’ ευχαριστώ Σιβόν» απάντησε η Τζιλ. «Εύχοµαι να έρθει και η δική σου σειρά µια µέρα». «Και γιατί όχι;» συµφώνησε η Σιβόν. «Το κλοµπ το ’χουµε για τα κεφάλια της αντρικής προκατάληψης». Σήκωσε τη γρο- θιά στον αέρα πάνω από το κεφάλι της.