Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

I A N R A N K I N 28 «∆εν θα βρείτε εκεί απαντήσεις». Εννοούσε την οθόνη του υπολογιστή. Όταν δεν πήρε καµιά απόκριση, ίσιωσε κάπως το σώµα και έγειρε το κεφάλι του. «Είστε αυτό που λέµε ειδικός, ε;» «Είναι κάτι που πρέπει να γίνει». Η φωνή της ήταν σιγανή, σαν να επρόκειτο για ζήτηµα που δεν επιθυµούσε να ακουστεί πέρα από το δωµάτιο. Φαινόταν έτοιµος να µιλήσει, αλλά το καλοσκέφτηκε και αντ’ αυτού επέστρεψε αργά πίσω στο σαλόνι. O Ρέµπους πήγε το τσάι στην Κλαρκ. «Μάλιστα, αυτό θα πει επίπεδο» είπε η υπαστυνόµος πα- ρατηρώντας το φακελάκι του τσαγιού που επέπλεε µέσα στην κούπα. «∆εν ήξερα πόσο δυνατό το ήθελες» εξήγησε ο Ρέµπους. «Πώς σου φάνηκε;» Συλλογίστηκε για λίγο. «Μοιάζει αρκετά ειλικρινής». «Ίσως πάλι απλώς να ξεγελιέσαι από τα όµορφα πρόσω- πα». Η Κλαρκ ξεφύσηξε, έβγαλε το φακελάκι του τσαγιού και το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων. «Μπορεί» του είπε. « Εσύ , λοιπόν, τι σκέφτεσαι;» «Έχουµε συνέντευξη Τύπου αύριο» της υπενθύµισε ο Ρέµπους. «Nοµίζεις ότι µπορούµε να πείσουµε τον κύριο Κο- στέλο να απευθύνει δηµόσια έκκληση;» ∆ύο αστυνοµικοί από το τµήµα της πλατείας Γκέιφιλντ εί- χαν τη βραδινή βάρδια. O Ρέµπους επέστρεψε στο σπίτι και άρχισε να γεµίζει την µπανιέρα. Είχε όρεξη να κάτσει µε τις ώρες να µουλιάσει. Έριξε λοιπόν λίγο υγρό σαπούνι ζουλώντας το µπουκάλι κάτω από τη ροή του καυτού νερού. Σκεφτόταν πως το ίδιο πράγµα έκαναν οι γονείς του γι’ αυτόν όταν ήταν παιδί. Έµπαινες σπίτι λασπωµένος από το ποδόσφαιρο και σε περίµενε ένα καυτό µπάνιο µε υγρό σαπούνι. ∆εν είναι ότι η οικογένεια δεν είχε τη δυνατότητα να αγοράσει αφρόλουτρο: