Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

Ο Ι Κ Α Τ Α Ρ Ρ Α Κ Τ Ε Σ 27 «Ποια ήταν η αιτία του καβγά;» O Κοστέλο ψευτογέλασε. «∆εν µπορώ να θυµηθώ καν». «Ήταν την ηµέρα της εξαφάνισης;» «Nαι, το απόγευµα. Έφυγα σαν τρελός». «Καβγαδίζατε συχνά λοιπόν;». O Ρέµπους προσπάθησε να θέσει την ερώτηση αδιάφορα. O Κοστέλο απλώς στεκόταν εκεί, κοιτούσε το κενό και κου- νούσε αργά το κεφάλι. O Ρέµπους στράφηκε αλλού, ξεδιάλεξε δυο φακελάκια µαύρο τσάι από το Nτάρτζιλινγκ και τα έριξε µέσα στις κούπες. Είχε µήπως αρχίσει ο Κοστέλο να οµολογεί; N’ άκουγε άραγε η Σιβόν Κλαρκ πίσω από την πόρτα του γρα- φείου; Η αλήθεια είναι ότι επιτηρούσαν τον Κοστέλο, ναι ήταν µέλη µιας οµάδας που εκτελούσε τρεις βάρδιες των οκτώ ωρών, αλλά τον είχαν φέρει εδώ και για έναν ακόµα λόγο. Υποτίθεται ότι θα τον είχαν διαθέσιµο για να τους εξηγήσει τα ονόµατα που θα εµφανίζονταν στην αλληλογραφία της Φιλίπα Μπάλφουρ. O Ρέµπους όµως τον ήθελε εκεί γιατί το διαµέρισµα ίσως ήταν ο τόπος του εγκλήµατος. Ίσως µάλιστα ο Nτέιβιντ Κοστέλο να είχε κάτι να κρύψει. Στο Σεντ Λέναρντ στοιχηµάτιζαν ακόµα και λεφτά· στο Τόρπικεν έδιναν δύο προς ένα να είναι ο δολοφόνος, ενώ στο Γκέιφιλντ τον θεωρούσαν τον πιο πιθανό ένοχο. «Oι γονείς σου είπαν ότι µπορείς να πας να µείνεις µαζί τους στο ξενοδοχείο» είπε ο Ρέµπους. Γύρισε να κοιτάξει τον Κοστέλο καταπρόσωπο. «Έχουν κλείσει δύο δωµάτια, εποµέ- νως το ένα περισσεύει». O Κοστέλο δεν τσίµπησε. Κοίταξε τον επιθεωρητή για µε- ρικά δευτερόλεπτα ακόµα και αποµακρύνθηκε. Έχωσε το κε- φάλι του στη µισάνοικτη πόρτα του γραφείου. «Βρήκατε αυτό που γυρεύατε;» ρώτησε. «Ίσως χρειαστεί λίγο χρόνο, Nτέιβιντ» απάντησε η Σιβόν. «Το καλύτερο θα ’ναι να µας αφήσεις να συνεχίσουµε το ψά- ξιµο».