Οι καταρράκτες - Επετειακή έκδοση

I A N R A N K I N 26 «Θα βάλω νερό να βράσει». «Καλή ιδέα». Η υπαστυνόµος Σιβόν Κλαρκ δεν πήρε τα µάτια της από την οθόνη του υπολογιστή. «Λοιπόν;» «Τσάι, σε παρακαλώ». «Εννοούσα…» «Τίποτα ακόµα. Γράµµατα σε φίλους, µερικές από τις ερ- γασίες της. Πρέπει να κοιτάξω γύρω στα χίλια e-mail. Αν είχα τον κωδικό πρόσβασης, θα βοηθούσε». «O κύριος Κοστέλο λέει ότι δεν του τον αποκάλυψε ποτέ». Η Κλαρκ καθάρισε το λαιµό της. «Τι σηµαίνει αυτό;» ρώτησε ο Ρέµπους. «Απλώς ότι µ’ ενοχλεί ο λαιµός µου» απάντησε η Κλαρκ. «Μόνο γάλα στον δικό µου, ευχαριστώ». O Ρέµπους την άφησε και πήγε στην κουζίνα, γέµισε το βρα- στήρα και άρχισε να ψάχνει για κούπες και φακελάκια τσάι. «Πότε µπορώ να πάω σπίτι µου;» O Ρέµπους στράφηκε εκεί όπου στεκόταν ο Κοστέλο στο διάδροµο. «Ίσως θα ’ταν καλύτερο να µην πας» του είπε ο Ρέµπους. «Oι ρεπόρτερ και οι κάµερες… θα σε ακολουθούν συνεχώς, θα τηλεφωνούν µέρα νύχτα». «Θα βγάλω το τηλέφωνο από την πρίζα». «Θα είσαι σαν φυλακισµένος». O Ρέµπους τον είδε να σηκώνει τους ώµους του. Κάτι µουρµούρισε που ο Ρέµπους δεν άκουσε. «Oρίστε;» «∆εν µπορώ να µείνω εδώ» επανέλαβε ο Κοστέλο. «Γιατί όχι;» «∆εν ξέρω… µόνο που…». Ανασήκωσε πάλι τους ώµους του και έδιωξε τα µαλλιά από το µέτωπό του. «Η Φλιπ θα έπρεπε να είναι εδώ. Πάει πολύ. ∆εν µπορώ να µην σκέφτοµαι ότι την τελευταία φορά που βρισκόµασταν εδώ καβγαδίζαµε».