LISA RIDZÉN 14 Σήμερα φοράει μόνο ένα σκούρο μπλε φλις πουκάμισο με το λογότυπο της υπηρεσίας στο στήθος. Αναρωτιέμαι πώς δεν κρυώνει. Όταν ήρθε δεν φορούσε μπουφάν. Τελευταία εκπλήσσομαι που ο κόσμος δεν κρυώνει. Κάποτε κυκλοφορούσα χωρίς κάλτσες έξι μήνες τον χρόνο και φορούσα σορτς ήδη από τον Μάιο. Τώρα κρυώνω συνέχεια, το ότι ο καιρός έχει ζεστάνει δεν έχει σημασία, εγώ συνεχίζω να ξεπαγιάζω. Ο γιατροί και το προσωπικό της Βοήθειας στο σπίτι λένε πως είναι φυσιολογικό. Κι εσύ κρυώνεις, Φρεντρίκα. Όταν ερχόμαστε να σε δούμε, σου φοράνε κάποια από τις παλιές, πλεκτές ζακέτες σου. Η Ίνγκριντ ανασηκώνει τα φρύδια της, νομίζω ότι κάτι μουρμουρίζει για το κουτί με τη δοσολογία των φαρμάκων. Κάποια στιγμή θα αρχίσει κι εκείνη να κρυώνει, σαν αποστεωμένος λύκος. Ελέγχει ξανά τη δοσολογία και μετά παίρνει στα χέρια της το κινητό για να ελέγξει αν τηλεφώνησε κανείς. Συλλογίζομαι ότι δεν ξέρω αν έχει οικογένεια. Ή μήπως απλώς το ξέχασα; Από τον τρόπο που οι άνθρωποι γύρω μου απαντούν στις ερωτήσεις μου, καταλαβαίνω πως ξεχνάω. Ο Χανς εκνευρίζεται. «Πριν από λίγο με ρώτησες» μου λέει. Η Ίνγκριντ ποτέ δεν με κάνει να νιώθω γελοίος με τέτοιον τρόπο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=