LISA RIDZÉN 12 Κουνάω καταφατικά το κεφάλι και κάνω έναν ελαφρύ μορφασμό. Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να με βοηθήσει με τον Σίξτεν, αυτός είναι αποκλειστικά η Ίνγκριντ. Η φωτιά τριζοβολάει. Οι φλόγες χορεύουν γύρω από τα κούτσουρα σημύδας, δύσκολα παίρνεις το βλέμμα σου αποπάνω τους. Οι σκέψεις μου τρέχουν στη συζήτηση με τον Χανς σήμερα το πρωί και διαολίζομαι ξανά. Μα ποιος νομίζει ότι είναι ο γιος μας; Δεν είναι δουλειά του να αποφασίσει με ποιον θα ζήσει ο Σίξτεν. Κλείνω για λίγο τα μάτια, ο θυμός με εξαντλεί. Ακούω τις κινήσεις της Ίνγκριντ και η αναπνοή μου βαραίνει. Σιγά σιγά, ο θυμός καταλαγιάζει. Καθώς ηρεμώ, εμφανίζεται αυτό το ενοχλητικό αγκάθι που νιώθω τελευταία. Ένα γδάρσιμο που πηγαινοέρχεται στο στήθος μου. Μια αίσθηση πως έπρεπε να έχω πράξει διαφορετικά. «Δεν είναι καλό να κάνεις τέτοιες σκέψεις» είπε ο Τούρε στο τηλέφωνο τις προάλλες, όταν προσπάθησα να του εξηγήσω. Σίγουρα έχει δίκιο, αυτό σκέφτομαι τώρα που κάθομαι στον καναπέ της κουζίνας μαζί με τον Σίξτεν και ακούω την Ίνγκριντ. Επειδή στο κενό που άφησες πίσω σου, Φρεντρίκα, έχω αρχίσει να συλλογίζομαι πράγματα που πριν δεν θα τους αφιέρωνα ούτε μία σκέψη. Ποτέ
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=