8 Δυο λεπτά αργότερα ήταν όλοι τους μαζεμένοι στο σαλόνι. Με χέρια που έτρεμαν, ο Χένρι άγγιξε την καλαθούνα. Μέσα βρισκόταν ένα μωρό και κοιτούσε τριγύρω με τα τεράστια μάτια του. «Είναι απίστευτο» μουρμούρισε. «Είναι απλώς…» «…απίστευτο, ναι, ναι» τον διέκοψε ο σερ Βίλμινγκτον. «Είναι υπέροχο» ψιθύρισε η Οφηλία. Άπλωσε το δάχτυλό της και χάιδεψε το μάγουλο του μωρού. Έπειτα χάιδεψε τις πατούσες του. «Δείτε κάτι ποδαράκια». Ο Χένρι τράβηξε ένα σημείωμα κάτω από το μαξιλάρι. «Κάτι γράφει εδώ». «Διάβασέ μας, τι περιμένεις;» μούγκρισε ο σερ Βίλμινγκτον ανυπόμονα. Ο Χένρι ξερόβηξε και ξεδίπλωσε το τσαλακωμένο χαρτί με κάπως αργές κινήσεις. Αγαπητοί άγνωστοι! Απευθυνόμαστε σε εσάς πλήρεις απελπισίας. Παρακαλώ, βοηθήστε μας! Είμαστε αναγκασμένοι να εγκαταλείψουμε την πατρίδα μας εσπευσμένα. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Και αν δεν ξέραμε ότι θα βάζαμε σε θανάσιμο κίνδυνο τον γιο μας, τον Ρόμπερτ, θα τον παίρναμε κι αυτόν μαζί. Αυτός όμως είναι ο μόνος τρόπος να προστατέψουμε τη ζωή του και να ελπίζουμε ότι θα μείνει ασφαλής. Απλώς δεν υπάρχει άλλη διέξοδος! Γι’ αυτό, σας εκλιπαρούμε...
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=