ANTONY JOHNSTON 26 Ο Ζουάλι σταματάει δίπλα σ’ έναν αστυνομικό που φρουρεί την πόρτα του δωματίου 312, η οποία έχει την ένδειξη Μόνο για το προσωπικό. Πιο πέρα στον διάδρομο, βλέπεις άλλον έναν αστυνομικό που φυλάει το υπνοδωμάτιο, υποθέτεις, του θύματος. Όσο κοιτάζεις, ένας γυμνασμένος άντρας με τατουάζ, ντυμένος με αθλητικά ρούχα, πλησιάζει τον αστυνομικό και ανταλλάσσουν μερικές κουβέντες. Βρίσκονται πολύ μακριά για ν’ ακούσεις τη συζήτηση, αλλά είναι σαφές πως ο άντρας θέλει να μπει στο δωμάτιο. Ο αστυνομικός όμως τον ξαποστέλνει και σημειώνεις στο μυαλό σου να εντοπίσεις αργότερα τον άντρα με τα τατουάζ. «Επιθεωρητά;» λέει ο Ζουάλι επαναφέροντας την προσοχή σου πίσω στο δωμάτιο του προσωπικού. «Ναι, φυσικά. Συνέχισε, αστυφύλακα». «Σκέφτηκα ότι θα θέλατε να ξέρετε πως η συγκεκριμένη πόρτα ήταν κλειδωμένη όταν φτάσαμε και το κλειδί έλειπε από τη ρεσεψιόν. Αναγκαστήκαμε να περιμένουμε τον διευθυντή να έρθει και να την ανοίξει». «Είναι το μοναδικό άλλο άτομο με κλειδί;» Ο Ζουάλι μοιάζει αμήχανος. «Ω, δεν… δεν σκέφτηκα να ρωτήσω». «Τότε κάν’ το τώρα και σβέλτα» γρυλίζει η ΜακΆνταμ. Ο αστυφύλακας φεύγει βιαστικά. «Ήρεμα, αρχιφύλακα» μουρμουρίζεις αγριοκοιτάζοντάς την καθώς πιάνεις το πόμολο της πόρτας. Αυτό γυρίζει απαλά και η πόρτα ανοίγει. «Πρέπει να μάθουν» απαντάει. «Δυο κουβέντες από τα παλιά μου αφεντικά ποτέ δεν μ’ έβλαψαν». Περνάτε την πόρτα με τη ΜακΆνταμ και βρίσκεστε σε μια αποθήκη που μυρίζει κλεισούρα και μούχλα· είναι εμφανές πως δεν έχει χρησιμοποιηθεί για κάμποσο καιρό. Μια παλιά ηλεκτρική σκούπα βρίσκεται στη γωνία, δίπλα σε μια ταλαιπωρη
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=