Μπαουμγκάρτνερ

Μ Π Α Ο Υ Μ Γ Κ Α Ρ Τ Ν Ε Ρ 33 την υπερπροσπάθεια, ώστε σωριάζεται σε μια από τις κα- ρέκλες που βρίσκονται γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. Εξυπακούεται βέβαια πως πρόκειται για την πιο κοντινή στην πόρτα από την οποία μόλις πέρασε, είναι όμως επίσης η μόνη από την οποία μπορεί κανείς να κοιτάξει έξω από το παράθυρο και να δει ολόκληρη την αυλή και, γυρίζοντας ελαφρώς το κεφάλι του από την άλλη, να δει και ολόκληρο το δωμάτιο. Ανασαίνοντας βαριά και τσακισμένος απ’ όσα μόλις έχει τραβήξει, ο Μπαουμγκάρτνερ γνωρίζει ότι θα περάσει πολλή ώρα ώσπου να μπορέσει να σταθεί και πάλι όρθιος και να διανύσει την απόσταση από την καρέκλα ως το ντουλάπι κι ύστερα ως το ψυγείο και τον φούρνο και τον νεροχύτη και το επιτοίχιο τηλέφωνο και προς το παρόν απλώς κάθεται εκεί, μέσα σε μια ομίχλη πόνου και εξάντλη- σης, αδιαφορώντας για το πού κοιτάζει και τι βλέπει ή ακόμα και για το αν όντως βλέπει οτιδήποτε. Όλως τυχαίως, έχει καθίσει στην καρέκλα με τέτοιον τρόπο, ώστε το κε- φάλι του είναι γυρισμένο προς την κατεύθυνση του δωμα- τίου, και, καθώς η ανάσα του σταδιακά καταλαγιάζει και αποκτά έναν λίγο πολύ φυσιολογικό ρυθμό, ο Μπαουμ- γκάρτνερ αρχίζει να στρέφει τη ματιά του τριγύρω στο δω- μάτιο και τελικά βλέπει το καψαλισμένο κατσαρόλι στο πάτωμα. Αυτό ήταν η αρχή, μονολογεί, αυτή ήταν η πρώτη αναποδιά της μέρας, που οδήγησε σε όλες τις υπόλοιπες τούτη τη μέρα με τις ατελείωτες αναποδιές, καθώς όμως συνεχίζει να κοιτάζει το μαυρισμένο αλουμινένιο σκεύος στην άλλη πλευρά του δωματίου, οι σκέψεις του απομα- κρύνονται αργά από τη γελοία τούμπα του σημερινού πρωι