Μπαουμγκάρτνερ

Μ Π Α Ο Υ Μ Γ Κ Α Ρ Τ Ν Ε Ρ 23 έχει κολλήσει από τον πόνο, που εξακολουθεί να κεντρίζει διάφορα μέλη του σώματός του πέρα από το κεφάλι του, ιδιαίτερα τον δεξή του αγκώνα, που πήρε φωτιά όταν ο Μπαουμγκάρτνερ σήκωσε το χέρι να σκεπάσει τα μάτια με την παλάμη του, την ίδια δεξιά παλάμη που έκαψε το πρωί και τον πονάει ακόμη τώρα, το δίχως άλλο επειδή ανέκοψε το τελευταίο στάδιο της πτώσης του τεντώνοντας μπροστά τα χέρια του καθώς προσγειωνόταν στο τσιμεντένιο δάπεδο, ακόμα κι αν δεν θυμάται ούτε στο ελάχιστο να έκανε κάτι τέτοιο. Χριστέ και Παναγιά, λέει ο Εντ. Είσαι εντάξει; Ύστερα από μια μεγάλη παύση ο Μπαουμγκάρτνερ κα- ταφέρνει επιτέλους να ξεστομίσει μερικές λέξεις. Δεν είμαι σίγουρος, λέει. Όσο ευχάριστο κι αν είναι να μαθαίνει ότι δεν έχει χάσει την ικανότητα για ομιλία, ο πόνος εξακολου- θεί να είναι πολύ έντονος, δεν του επιτρέπει να πανηγυρί- σει τη νίκη. Τουλάχιστον δεν πέθανα, συνεχίζει. Κάτι είναι κι αυτό, υποθέτω. Φυσικά και είναι, αποκρίνεται ο υπάλληλος των μετρή- σεων. Και με το παραπάνω. Πες μου όμως, Σάι, πού πονάς; Καθώς ο Μπαουμγκάρτνερ απαριθμεί τα στραπατσαρι- σμένα σημεία του σώματός του, ο Εντ, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του επαγγελματία προπονητή, αξιολογεί προσε- κτικά την πιθανή ζημιά σε κάθε χτυπημένο μυ, τένοντα και οστό και, μόλις η καταγραφή ολοκληρώνεται, ρωτάει τον Μπαουμγκάρτνερ αν νιώθει αρκετά δυνατός, ώστε να ση- κωθεί με λίγη βοήθεια από το πάτωμα και να ανέβει τα σκαλιά.