Μπαουμγκάρτνερ

P A U L A U S T E R 22 Για δεύτερη φορά το ίδιο πρωί ο Μπαουμγκάρτνερ ξε- φωνίζει από πόνο. Η κραυγή δίνει τη θέση της σε ένα παρατεταμένο σπα- σμωδικό βογκητό καθώς το στραπατσαρισμένο σώμα του κυλά πάνω στο νοτερό πάτωμα. Ο Μπαουμγκάρτνερ δεν έχει ιδέα ότι τα μέλη του κινούνται, γνωρίζει ωστόσο ότι εξακολουθεί να έχει τις αισθήσεις του, γιατί στο κεφάλι του χοροπηδούν ένα σωρό ασύνδετες σκέψεις, έστω κι αν οι σκέψεις αυτές είναι για τον ίδιο αχνές και ακατανόητες, κάτι που θα τις ακύρωνε ως αληθινές σκέψεις, υποθέτει, και θα τις υποβίβαζε στην κατηγορία των σχεδόν σκέψεων ή των μη σκέψεων, με τη διαφορά ίσως ότι, παρά τον πόνο που μαίνεται στους αγκώνες και στο δεξί του γόνατο, το κεφάλι του δεν πονάει, κάτι που υποδηλώνει ότι το κρανίο του έχει αντέξει την πτώση χωρίς κάποιο σοβαρό πλήγμα, κάτι που με τη σειρά του υποδηλώνει ότι σε τελική ανάλυ- ση το ατύχημα δεν θα τον μετατρέψει σε έναν ασυνάρτητο άνου που θα του τρέχουν τα σάλια, έτοιμο για απόσυρση. Την επόμενη στιγμή όμως, όταν ο Εντ έρχεται και στέκεται από πάνω του και τουφωτίζει το πρόσωπο με τον φακό του, ο Μπαουμγκάρτνερ αδυνατεί να βρει τις λέξεις για να του πει να στρέψει αλλού το φως και στη θέση τους βγάζει άλλο ένα βογκητό καθώς σηκώνει το δεξί του χέρι για να καλύψει τα μάτια του. Αυτή η αδυναμία να αρθρώσει τις σκέψεις του τον προβληματίζει, ακόμα και τον τρομάζει. Αν μη τι άλλο, αποδεικνύεται ότι ο εγκέφαλός του εξακολουθεί να μη λειτουργεί σωστά, αν υποθέσουμε δηλαδή ότι δεν έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη, ή αλλιώς προς στιγμήν απλώς