Μοντεσσόρι στο σπίτι με το παιδί (3-12 ετών)

29 προβλέψιμη ακολουθία στην καθημερινότητα του παιδιού στην οποία μπορεί να βασίζεται, το στήριγμά του. Για τα μικρότερα παιδιά, αυτό μπορεί να είναι κάτι που κάνουμε, π.χ. ένα τραγούδι που λέμε κάθε πρωί. Για ένα μεγαλύτερο παιδί, μπορεί να είναι ένα γεγονός που συμβαίνει τακτικά, π.χ. δείπνο στις έξι. Η τάξη περιλαμβάνει την τάση της ταξινόμησης και της οργάνωσης όσων ξέρουμε και όσων μαθαίνουμε – ιδέες, αξίες και συναισθήματα. Ο δικός μας ρόλος: Δημιουργούμε ένα τακτοποιημένο περιβάλλον και βοηθάμε το παιδί μας να διατηρήσει την τάξη, να μάθει να τη δημιουργεί και να την επαναφέρει όταν χρειάζε­ ται. Μπορούμε να το βοηθήσουμε να χτίσει δεξιότητες με τη δική μας καθοδήγηση. Φροντί­ ζουμε να υπάρχουν μοτίβα και συνήθειες που επαναλαμβάνονται τακτικά, ώστε να βιώνει την προβλεψιμότητα. Επικοινωνία, έκφραση και κοινωνικότητα Επικοινωνία είναι η φυσική τάση να μοιραστούμε τις ιδέες, τις εμπειρίες και τις ανησυχίες μας, να ακούσουμε και να καταλάβουμε τους άλλους. Τα μωρά συνήθως γεννιούνται ικανά να θηλάσουν, να καταπιούν, αλλά και να κλάψουν, που είναι μια μορφή επικοινωνίας. Μέχρι να γίνει το παιδί 3 ετών, συνήθως έχει μάθει τη γλώσσα ή τις γλώσσες της κοινότητάς του και είναι σε θέση να εκφράσει τις σκέψεις του άπταιστα. Μετά, αναπτύσσει την ικανότητα να διαβάζει, να γράφει, να τραγουδάει, να χειρονομεί και να δημιουργεί τέχνη και ποίηση, και είναι σε θέση να μάθει και άλλες γλώσσες. Έχουμε την έμφυτη τάση για έκφραση, την επιθυμία να εκφραστούμε μέσα από την τέχνη, τη μουσική και τον χορό – είναι πηγές ευτυχίας. Ακόμα και τα βρέφη κινούνται με τον ρυθμό όταν ακούν μουσική. Τα περισσότερα παιδιά από 3 έως 12 χρόνων έλκονται από ανοιχτές καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Φαίνεται να έχουν μια έμφυτη επιθυμία να σχεδιάσουν, να ζωγραφίσουν ή να βάλουν πέτρες και πέταλα λουλουδιών σε μια σειρά, για να δημιουργή­ σουν ένα σχέδιο. Όλα αυτά είναι μορφές έκφρασης. Ως θηλαστικά, επιθυμούμε να είμαστε μέλη μιας ομάδας και διαθέτουμε μια φυσική τάση για κοινωνικότητα. Έχουμε την ανάγκη να ανήκουμε κάπου και να συνεργαζόμαστε. Το κοι­ νωνικό περιβάλλον αναπτύσσεται μαζί με το παιδί: το μωρό, αρχικά, είναι μέρος της οικογέ­ νειάς του, μετά περνάει σε άλλους φροντιστές, ίσως σε έναν παιδικό σταθμό, έπειτα στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό, καθώς και σε άλλες δραστηριότητες και ομάδες. Θα δούμε την κοινωνική ανάπτυξη λεπτομερειακά στο Κεφάλαιο 6. Ο δικός μας ρόλος: Τα παιδιά μαθαίνουν εύκολα τη γλώσσα, έτσι, μπορούμε να δημιουρ­ γήσουμε ένα πλούσιο γλωσσικά περιβάλλον μιλώντας τους (ή μέσω της νοηματικής), διαβά­ ζοντας, τραγουδώντας, λέγοντας ιστορίες και δίνοντάς τους την ευκαιρία να μας παρακο­ λουθήσουν στις συναναστροφές μας με τους άλλους. Καθώς μεγαλώνουν, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πιο ακριβείς και πλούσιες περιγραφές, για παράδειγμα, αντί για «λουλού­ δι», μπορούμε να πούμε «κόκκινος ιβίσκος». Όταν εκείνα θέλουν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, τις σκέψεις τους ή τις ερωτήσεις τους, τους δίνουμε τον χρόνο και την προσοχή μας. Προσφέρουμε ευκαιρίες για καλλιτεχνική έκφραση, καθώς και τα εργαλεία που χρειάζο­ νται, όπως μολύβι και χαρτί, πινέλα και μπογιές, συσκευές αναπαραγωγής ήχου, στίχους τραγουδιών και μουσικά όργανα.