Μοντεσσόρι στο σπίτι με το παιδί (3-12 ετών)

24 χαρακτηρίζουμε με βάση την ηλικία τους ή άλλα γενικά γνωρίσματα. Δεν προσπαθούμε να τα πιέσουμε να μιμηθούν τους άλλους, ούτε τα συγκρίνουμε μεταξύ τους. Αντίθετα, ανα­ γνωρίζουμε και ενισχύουμε την ατομικότητά τους. Θεωρούμε τα παιδιά ικανά να διαμορφώσουν τις δικές τους μοναδικές προσωπικότη­ τες και να κάνουν τόσο πολλά για τον εαυτό τους σε κάθε στάδιο. Αναγνωρίζουμε ότι είναι ικανά να βελτιώνουν συνεχώς τις ικανότητές τους. Αντί να κάνουμε εμείς πράγματα για εκείνα, τους δίνουμε την ευκαιρία να κάνουν ό,τι είναι ικανά να κάνουν – και όταν χρειάζο­ νται βοήθεια, τους την παρέχουμε. Θεωρούμε τα παιδιά μας πλάσματα θαυμαστά. Παρατηρούμε τις μικρές τους κατακτή­ σεις και νιώθουμε δέος για τις εκπληκτικές τους ικανότητες. Αυτό το δέος και ο θαυμασμός κάνουν τη γονεϊκότητα και τη φροντίδα του παιδιού χαρά και όχι αγγαρεία. Επειδή βλέπουμε τα παιδιά μας με διαφορετικό τρόπο, φτάνουμε να δούμε και τους εαυτούς μας, και τον δικό μας ρόλο, διαφορετικά . Δεν είμαστε ούτε γλύπτες ούτε δημι­ ουργοί, αλλά κηπουροί. Είμαστε περισσότερο οδηγοί παρά δάσκαλοι. Όπως λέει ο Χαλίλ Γκιμπράν στο ποίημα «Για τα παιδιά»: «Εσείς είστε τα τόξα από τα οποία τα παιδιά σας εκτο­ ξεύονται σαν βέλη ζωντανά» (βλ. σελ. αφιέρωσης). Η στάση ζωής Μοντεσσόρι Η μοντεσσοριανή προσέγγιση είναι μια στάση απέναντι στα παιδιά, καθώς και στη ζωή γενι­ κά. Είναι μια στάση σεβασμού, ταπεινότητας, συνεχούς περιέργειας, μια στάση ανοιχτή, μια στάση αποδοχής, υπομονής και εμπιστοσύνης. Η μοντεσσοριανή προσέγγιση είναι μια στάση σεβασμού . Πρώτα πρώτα, προσεγγίζου­ με το παιδί ως ένα ανθρώπινο ον στο οποίο αξίζει να απευθυνόμαστε και να φερόμαστε με σεβασμό. Επιτρέπουμε ακόμα και στο πιο μικρό παιδί να έχει και να εκφράζει τις δικές του απόψεις, επιλογές και προτιμήσεις. Αντί να κρίνουμε, είμαστε ανοιχτοί και προσπαθούμε να καταλάβουμε. Όταν ένα παιδί κλαίει, για παράδειγμα, αντί να βλέπουμε την ενόχληση, προ­ σπαθούμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που ενδεχομένως προσπαθεί να επικοινωνήσει. Η Μοντεσσόρι ενθαρρύνει τον σεβασμό για τη μοναδική διαδικασία ανάπτυξης και μάθησης του κάθε παιδιού, για τις ικανότητές του και την εξέλιξή του. Επικοινωνούμε με σεβασμό τόσο στον τόνο της φωνής μας όσο και στις λέξεις που χρη­ σιμοποιούμε. Δεν μιλάμε υποτιμητικά. Δεν βάζουμε ταμπέλες στα παιδιά, ούτε κάνουμε χα­ ρακτηρισμούς. Δεν τους μιλάμε σκληρά. Έχουμε συνείδηση του αντίκτυπου που έχουν τα λόγια μας. Επιπλέον, τους δίνουμε τον χώρο να μιλήσουν εκείνα ενώ εμείς ακούμε και σκε­ φτόμαστε χωρίς να μιλάμε «από πάνω τους». Τους δίνουμε ευκαιρίες να συμμετάσχουν και αναγνωρίζουμε τη συνεισφορά τους. Ο σεβασμός φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο αγγίζουμε το παιδί μας. Ζητάμε πρώτα την άδειά του και μετά χρησιμοποιούμε τα χέρια μας με τρόπο απαλό και μη παρεμβατικό, έχοντας κατά νου τον βαθμό της εμπειρίας του (εκτός αν υπάρχει θέμα ασφάλειας). Δείχνου­ με σεβασμό, προετοιμάζοντας τους χώρους μας με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες του παιδιού μας. Η μοντεσσοριανή στάση απέναντι στο παιδί είναι μια στάση ταπεινότητας και συνε-