ΜΙΚΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ 17 Όταν παρκάρουμε, βλέπω την Αντελάιν, που τη γνωρίζω τόσο καιρό ώστε ξέρω ακόμα και πώς το φως αγκαλιάζει τον λαιμό της, ξέρω τον ρυθμό της ακόμα και όταν είναι ακίνητη, και βλέποντας την απόσταση που μας χωρίζει πηγαίνω προς το μέρος της, επιτρέποντας σε ένα χαμόγελο να αναδυθεί από τα βάθη της ύπαρξής μου, επιτρέποντας στα μάγουλά μας να αγγίξουν όσο κρατάει η τρυφερή αγκαλιά, και καθώς απομακρυνόμαστε τη ρωτάω, Πότε ήταν η τελευταία φορά που το κάναμε αυτό; Ώσπου μου απαντάει, Δεν πάει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που κάναμε πάρτι, κι η πόρτα της Τεζ ανοίγει διάπλατα και πολύ σύντομα δεν είμαστε μόνο ένας ή δύο, αλλά πολλοί. Πολύ σύντομα ξεκινάμε μια άγρια, οργιαστική συζήτηση, επιτρέποντας στους εαυτούς μας να πουν πράγματα που είναι ειλικρινή και αληθινά, θεϊκά σχεδόν. Πολύ σύντομα, από μέσα, ακούμε μια μουσική που αναγνωρίζουμε, ξεφεύγουμε από τα όρια των δωματίων, ξεχυνόμαστε στον κήπο, πλησιάζουμε τον χώρο μπροστά από τον dj, γλιστράμε μέσα σε αυτό τον χώρο, πλαστικά ποτήρια στο χέρι, σηκωμένα πάνω από τα κεφάλια μας, σαν φάροι, σαν να λέμε, Είμαστε εδώ. Πολλοί από μας που έχουμε μαζευτεί εδώ έχουμε χάσει από καιρό την πίστη μας, αλλά πιστεύουμε στ’ αλήθεια στον ρυθμό. Πιστεύουμε στην ικανότητα ενός τετράλεπτου κομματιού να εκτείνει τον
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=