CALEB AZUMAH NELSON 16 ό,τι συμβαίνει στις καρδιές μας. Εκείνη τη στιγμή, καθώς ο ρυθμός της μουσικής επιταχύνεται, μας περικυκλώνει άλλη μια φορά, ξεπερνάει τη φρενίτιδα, πλησιάζει την έκσταση, κι η προσευχή απογειώνεται, Ανταλλάσσω τις στεναχώριες μου, ανταλλάσσω την ντροπή μου, μπαίνω στον πειρασμό να σκουντήξω ξανά τον Ρέιμοντ, να προσπαθήσω να του πω, Μακάρι να ήμασταν πάντα τόσο ανοιχτοί, μακάρι να νιώθαμε πάντα έστω λίγη απ’ αυτή την ελευθερία. Δεν ξέρω αν έχω τα λόγια. Αλλά καθώς το μόνο πράγμα που μπορεί να λύσει τα περισσότερα από τα προβλήματά μας είναι ο χορός, έχει κάποια λογική ότι τώρα, όταν οι γονείς μας μας κάνουν νόημα, πάμε κοντά τους. Αρκετή ώρα μετά τη λειτουργία, αφού η μέρα έχει χάσει πλέον τη λάμψη της, ο ήλιος ένα αχνό φως, κάνουμε τη γνωστή σύντομη διαδρομή ως το σπίτι του θείου Τ, που μας βοηθάει να φορτώσουμε με προσοχή τα ηχεία του στα πίσω καθίσματα του Ρέιμοντ, μας δείχνει πώς να κόψουμε ένα καλώδιο με μια πένσα, να το ξεγυμνώσουμε με τα δόντια μας και να το σφηνώσουμε στο ηχείο, κι η προειδοποίησή του να τα φέρουμε πίσω άθικτα ένας μακρινός ήχος στ’ αυτιά μας καθώς οδηγούμε προς το διαμέρισμα της Τεζ στην οδό Γουόλγουερθ.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=