ΜΕΤΑΞΥ ΦΙΛΩΝ 19 που θα μεταλλασσόταν σε εκνευρισμό. Είχε ξανακούσει την ιστορία παλιότερα – πριν από δεκαετίες, τότε που στηρίζονταν στους αγκώνες τους και ξεφορτώνονταν το παρελθόν τους στα τσαλακωμένα σεντόνια. Όμως αυτό ήταν τόσο μακρινό· δεν ήταν της παρούσης. Ποιος ο λόγος να της το αναφέρει, θα έλεγε η έκφραση στο πρόσωπο της Άννας. Ερώτηση για την οποία ο Έιμος δεν είχε απάντηση. Απλώς μερικές φορές ένιωθε ότι κάποια πράγματα όφειλε να τα μοιραστεί με την κόρη τους. Και τότε το συναίσθημα τον κυρίευε σαν ανάγκη για εξομολόγηση. Από την άλλη όμως ήταν ένα τόσο υπέροχο απόγευμα. Ήταν σιωπηλοί, όλοι τους, και πήγαιναν να γιορτάσουν τα γενέθλια του καλύτερού του φίλου. Πέρα από την αφορμή, θα μπορούσε να ήταν σαν ένα οποιοδήποτε Σαββατοκύριακο. Επειδή αυτός ήταν ο κόσμος που είχε πλάσει ο Έιμος, αυτόν είχε παλέψει να φτιάξει. Οπότε, τι θα κέρδιζε αν ξέθαβε ένα κομμάτι δυσώδους παρελθόντος; Τίποτα. Βασικά, πολύ λίγα. Αντιθέτως, παραμέρισε τη σκέψη χαμογελώντας – στον εαυτό του, στα δέντρα, στο φίνο, ατάραχο αυτοκίνητο. Ο Έιμος αισθάνθηκε την Κλερ να τον κοιτάζει. «Καλά κάνουμε και πάμε» είπε. «Παριστάνει ότι δεν τον νοιάζει. Αλλά…» Εκείνος χαμογέλασε πλατιά και ένευσε. Θα γινόταν ένα πάρτι την επόμενη εβδομάδα, που θα άρμοζε στα πενήντα δύο χρόνια του Έμερσον. Με φίλους, συναδέλφους, που θα φορούσαν κάζουαλ παντελόνια· στρείδια, κρεμμυδάκια
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=