Μεσουράνηση (Οι μεσημβρινοί της ζωής)

17 Ο Ι Μ Ε Σ ΗΜ Β Ρ Ι Ν Ο Ι Τ Η Σ Ζ Ω Η Σ : Μ Ε Σ Ο Υ Ρ Α Ν Η Σ Η Και το αστέρι δεν ήταν τυχερό μόνο και μόνο επειδή ο Τζόνι έφαγε ένα πεντανόστιμο, παράξενο φαγητό, ήταν τυχερό και επειδή τότε, μαζί με τα χρυσαφένια κουκουνάρια του πιλαφιού και τα μυρωδάτα, λεπτοκομμένα κομμάτια του ντονέρ, γνώρισε τη Ζωή. «Ποιος το μαγείρεψε;» είχε ρωτήσει, σκύβοντας από το παρά- θυρο, τον νεαρό με τη μακριά άσπρη ποδιά που έτυχε να βρίσκε- ται κοντά εκείνη τη στιγμή, γιατί η κοπέλα είχε αποτραβηχτεί στο βάθος του «καταστήματος». «Η αδελφή μου, κύριε», είχε πει σεμνά το παιδί και με μια κίνηση του κεφαλιού είχε δείξει προς το μέρος της κοπέλας. «Και πού έμαθε αυτά τα φαγητά;» «Από τη μητέρα μας, κύριε, που είναι από τη Μικρά Ασία». Απογοητεύτηκε κάπως ο Τζόνι, αλλά προσπάθησε να το κρύψει. «Τούρκοι;» «Έλληνες, κύριε!» απάντησε ο άλλος περήφανα. Χτύπησε η καρδιά του παράξενα. Η χαμογελαστή κοπέλα στο εσωτερικό ήταν Ελληνίδα, για φαντάσου… πατριώτισσα… Το ’λεγε και το ξανάλεγε στον εαυτό του και δεν μπορούσε να το πιστέψει. Ελληνίδα και όμορφη σαν θεά του Ολύμπου. Είχε σκεφτεί να ρωτήσει και κάτι παραπάνω, να συστηθεί, να πει «Κι εγώ Έλληνας είμαι – τουλάχιστον κατά το ήμισυ» ή κάτι τέτοιο, αλλά συναντήθηκαν τα βλέμματά τους πάνω από τον πάγκο του παραθύρου και ο Τζόνι, μορφωμένος, πλούσιος και πετυχημένος, ένιωσε τα πόδια του να λιώνουν σαν παγωτό. Κά- τι που δεν ήταν δικαιολογημένο έτσι κι αλλιώς, αφού εκείνο το βράδυ έκανε ψοφόκρυο και κανένα παγωτό δεν θα έλιωνε τόσο εύκολα. Έφαγαν με τον φίλο του χωρίς να ρωτήσει τίποτα παραπάνω, «Φανταστικό φαγητό…» αποφάνθηκε ο Σάιμον –αυτό λέγεται σύμπτωση άραγε ή πεπρωμένο, ο φίλος του να έχει το ίδιο όνομα με τον αδελφό της ωραίας μαγείρισσας, κι ας μην το ήξερε ακόμα