Μεσουράνηση (Οι μεσημβρινοί της ζωής)

26 Μ Α Ι Ρ Η Κ Ο Ν Τ Ζ Ο Γ Λ Ο Υ είτε στα όρθια είτε στους μεγάλους πάγκους, με όλες τις καιρικές συνθήκες. Όπως κι εκείνο το βράδυ Πρωτοχρονιάς άλλωστε, με το ασταμάτητο χιονόνερο, που για πρώτη φορά επισκέφθηκε το «Lucky Star» ο Τζόνι. Η κατά κάποιον τρόπο επιτυχία τους –και το λέμε με μετριο- φροσύνη γιατί, λόγω του μεγέθους του μαγαζιού, δεν μπορούσαν να έχουν τεράστια κέρδη– έβαλε φτερά στα όνειρά τους και χα- λύβδωσε το πείσμα και τις προσπάθειές τους. Τα δυο παιδιά δού- λευαν σκληρά, ο Σίμος μάλιστα δεν εγκατέλειψε την άλλη του δουλειά – κάποιες μέρες πήγαινε στο «Lucky Star» κατευθείαν μετά το εργοστάσιο. Όταν άρχισαν να βγάζουν κάποια κέρδη, μπόρεσαν να νοικιάσουν έναν πιο ευάερο και φωτεινό χώρο, να φορέσουν κανένα καινούργιο ρούχο και, μόλις τελείωσε ο πόλεμος, να στείλουν χρήματα στους γονείς και στην αδελφούλα τους – οι αποστολές ήταν πια σχεδόν ασφαλείς. Εκείνα τα πρώτα χρόνια της Αμερικής η Ζωή κοιμόταν και ξυ- πνούσε με έναν και μοναδικό σκοπό: να ξεχάσει το αγόρι που την είχε πληγώσει τόσο βάναυσα –άθελά του ή ηθελημένα, δεν είχε κατορθώσει μέχρι τότε να δώσει απάντηση–, να ξεχάσει τα πάντα γύρω από αυτόν, όλα όσα την είχαν τρέψει σε φυγή, σε μια φυγή όσο το δυνατόν πιο μακριά, λες και οΝικολά ήταν ο ίδιος ο θάνατος. Μαζί με εκείνον η Ζωή προσπάθησε να ξεχάσει και την ντροπή που είχε νιώσει τότε, την ντροπή που δεν έλεγε να φύγει από μέσα της αλλά συνέχιζε να της μασάει τα σωθικά. Κοπέλα στη βουνο- κορφή της νιότης της, ντρεπόταν για τον εαυτό της, δεν είχε τρόπο να κρυφτεί – πώς κρύβεσαι, αλήθεια, από σένα; Και ντρεπόταν για εκείνον τον παράξενο έρωτα, που, αν και κατέβαλλε μεγάλες, τε- ράστιες προσπάθειες να τον ξεπεράσει, πάλι το μυαλό αλλά και η καρδιά της, ειδικά η καρδιά της, σ’ αυτόν ξαναγυρνούσαν, σ’ αυτόν και στον Νικολά –ταυτισμένοι ήταν μέσα της–, που, ενώ τον κατη-