Μεσουράνηση (Οι μεσημβρινοί της ζωής)

25 Ο Ι Μ Ε Σ ΗΜ Β Ρ Ι Ν Ο Ι Τ Η Σ Ζ Ω Η Σ : Μ Ε Σ Ο Υ Ρ Α Ν Η Σ Η φαγητό που μαγείρευε η Ζωή, αλλά και το τυχερό αστέρι που είχε ανατείλει πάνω σε ένα ξεφλουδισμένο ταβάνι και συνέχιζε να λάμπει τώρα στα πρόσωπά τους, η δουλειά πήγε πολύ καλά, κα- λύτερα απ’ όσο μπορούσαν να φανταστούν και στα πιο τρελά τους όνειρα. Τόσο καλά πήγε η δουλειά, που αρκετοί, ο νονός τους και η γυναίκα του μεταξύ αυτών, τους προέτρεψαν να μεταφερθούν σε ένα μεγαλύτερο κατάστημα, για να κερδίζουν περισσότερα, αλλά εκείνοι, παιδιά της Ιλαρίας, ταπεινοί άνθρωποι δηλαδή, το κρά- τησαν έτσι, μικρό και αλλιώτικο. Γιατί ο Σίμος, με ένα επιχειρη- ματικό ένστικτο που θα πήγαινε χαράμι αν είχε παραμείνει στην πατρίδα, διέγνωσε ότι το μικρό μέγεθος του μαγαζιού και το γε- γονός ότι σερβίριζαν το φαγητό από το παράθυρο ήταν αυτά που άρεσαν στον κόσμο, αυτά που έκαναν το μαγαζί τους τόσο δημο- φιλές. Και ο έξυπνος νεαρός, ο μετανάστης από τη Θεσσαλονίκη, δεν έπεσε έξω. Το «Lucky Star», μέσα σε πέντε χρόνια σχεδόν, έγινε στέκι. Στέκι κάποιων ανθρώπων που είχαν ανοιχτούς ορίζοντες. Δημο- σιογράφοι, αργότερα άνθρωποι του πνεύματος, φοιτητές, καλλι- τέχνες, στο τέλος και κοσμικοί, ήταν οι τακτικοί του πελάτες. Όμως και οι εργάτες, αυτοί που έκαναν την αρχή, δεν σταμάτησαν να επισκέπτονται το μαγαζάκι, και υπήρχαν φορές που μπορούσες έξω από το «Lucky Star» να συναντήσεις κόσμο ανάκατο: άντρες με μουντζουρωμένα ρούχα, γυναίκες με ψηλά τακούνια και πλα- τινέ μαλλιά, σκυθρωπούς μουσάτους ποιητές, πολυλογάδες δημο- σιογράφους με τσιμπούκι στο στόμα, νεαρούς και νεαρές που έλ- πιζαν κάποτε να γίνουν ηθοποιοί στο Μπρόντγουεϊ, μαχητικούς νέγρους και «κορίτσια» από τις κοντινές πιάτσες. Όλο αυτό το συνονθύλευμα κόσμου –καθόλου παράξενο, βέβαια, για μια μη- τρόπολη σαν τη Νέα Υόρκη– τσιμπούσε τις νοστιμιές της Ζωής,