Μεσουράνηση (Οι μεσημβρινοί της ζωής)

20 Μ Α Ι Ρ Η Κ Ο Ν Τ Ζ Ο Γ Λ Ο Υ λαδή το να μπλέκεται με πολλές κοπέλες και να απεμπλέκεται εύκολα και γρήγορα, είχε κάνει τον πατέρα του να σχηματίσει τη γνώμη ότι ο γιος του, ο μονάκριβος και ακριβοθώρητος, ήταν ανώριμος, ίσως και ανεύθυνος, στο θέμα των σχέσεων με το άλλο φύλο. Στήριζε δε αυτή την άποψή του στο γεγονός ότι ο Τζόνι απέρριπτε ασυζητητί τις διάφορες προτάσεις για γάμο με νύφες υψηλής οικονομικής και κοινωνικής θέσης. Γιατί ακόμη και ο γλυ- κός Σωτήρης, όπως οι περισσότεροι γονείς τότε –αλλά ίσως και τώρα ακόμη–, ξεχνώντας τη δική του «αποκοτιά», να ερωτευτεί δηλαδή την υποψήφια γυναίκα του ανιψιού του –που ακούστηκε ποτέ αυτό!–, να την ερωτευτεί και να την παντρευτεί αψηφώντας τα πάντα, θεωρούσε ότι ίσως ο γιος του να ήταν πιο ασφαλής σε έναν γάμο χωρίς ιδιαίτερα μεγάλες ερωτικές προσδοκίες. Και όλα αυτά βέβαια ως προς τα προσωπικά του, γιατί στον επαγγελματικό τομέα ο Τζόνι είχε εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικό γιατρό και το όνομά του ακουγόταν τόσο στους ιατρικούς όσο στους κοσμικούς κύκλους. Ήταν ο γιατρός της χρυσής νεολαίας της εποχής του, πράγμα που έκανε ιδιαίτερα περήφανους τους γονείς του. Κάθισε σε ένα παγκάκι στοΜεγάλο Πάρκο και κάρφωσε τα μάτια της στους κύκνους που διέσχιζαν περήφανα μια λιμνούλα, αφήνο- ντας πίσω τους ένα βουβό υδάτινο μονοπάτι. Είχε ψύχρα, μόνο η πλάτη της, καθώς ο ήλιος τη χτυπούσε εκεί –πισώπλατα…, σκέ- φτηκε η κοπέλα και γέλασε κάπως–, ήταν ζεστή. Αλλά σε λίγο θα έδυε έτσι κι αλλιώς ο ήλιος, θα έχανε τη ζεστασιά και την ασφάλεια που πρόσφερε το φως του, και αυτή δεν θα μπορούσε να μείνει για πολύ ακόμη. Πισώπλατα…, σκέφτηκε πάλι. Γιατί να μην είχε λίγο μυαλό, γιατί να μην κοιτούσε και το συμφέρον της, πώς χανόταν