Μεσουράνηση (Οι μεσημβρινοί της ζωής)

19 Ο Ι Μ Ε Σ ΗΜ Β Ρ Ι Ν Ο Ι Τ Η Σ Ζ Ω Η Σ : Μ Ε Σ Ο Υ Ρ Α Ν Η Σ Η Την ίδια αδυναμία τού έδειχναν και οι κόρες των φίλων των γονιών του, οι συμμαθήτριες, καθώς και όλες οι κοινωνικές συνα- ναστροφές του όταν μεγάλωσε και ανεξαρτητοποιήθηκε. Ο Τζόνι λοιπόν, με το «φωτοστέφανο» ή την αύρα, αν θέλετε, του αγαπημένου –του λατρεμένου, καλύτερα– παιδιού, έφηβου, νεαρού άντρα αργότερα, προσέγγιζε πάντα όμορφα τους ανθρώ- πους, τα κορίτσια, τις γυναίκες. Φύση καλή και βολική, από έναν πατέρα γλυκό και προσηνή και μια μητέρα που, όσο να πεις, αν και δεν τον ανάθρεψε, του κληροδότησε αρκετά χαρακτηριστικά πέρα από τα εξωτερικά, μια μητέρα που υπήρξε η προσωποποίη- ση της τρυφερότητας και της αγάπης, έγινε αυτό που λέμε «καλό, αξιαγάπητο παιδί». Όταν, αργότερα, συμβίωσε με τη Βασιλική, πήρε κι άλλα πράγματα, χάλκευσε χαρακτήρα έντιμο και ειλικρι- νή, έγινε λεβέντης άνθρωπος, με την έννοια που μόνο στην Ελ- λάδα υπάρχει. Εκτός από τη λεβεντιά όμως, από τη θετή του μητέρα, τη χι- λιοφίλητη «μαμά Βασιλική», ο Τζόνι διδάχτηκε κι άλλα πολλά, όπως την αφοσίωση στην οικογένεια, την απλότητα και τη φιλι- κότητα προς όλους τους ανθρώπους, το θάρρος της γνώμης. Κυ- ρίως όμως διδάχτηκε από εκείνη ότι μπορεί η αυτονομία να είναι σπουδαίο πράγμα, αλλά, όταν αγαπάς, ευχαρίστως τη χαρίζεις, αρκεί να είστε αυτός κι εσύ, εσύ και αυτή, ευτυχισμένοι. Με τέτοια ψυχικά εφόδια και χωρίς κανένα κόμπλεξ ανωτερό- τητας ή κατωτερότητας –ποιος «αγαπημένος» έχει;–, ο Τζόνι κατέκτησε πολλές γυναίκες, όμορφες, πλούσιες, μορφωμένες – αυτό τον κόσμο συναναστρεφόταν, από εκεί έκανε τις γνωριμίες του–, τις οποίες όμως δεν μπόρεσε να αγαπήσει, όχι τουλάχιστον με τον τρόπο που είδε τον πατέρα του να αγαπάει τη Βασιλική, ούτε με τον τρόπο που είδε εκείνην να το ανταποδίδει. Και όλη αυτή η συμπεριφορά του στο συγκεκριμένο θέμα, δη-