Mary

V L A D I M I R N A B O K O V 20 «O θυρωρός κοιμάται εδώ και ώρες» ακούστηκε σαν βόμβος η φωνή του Αλφιόροφ «κι έτσι δεν υπάρχει λόγος να χτυπάς μ’ αυτό τον τρόπο». «Συμφωνείς πάντως ότι δεν γίνεται να μείνουμε κλεισμένοι εδώ μέσα όλη νύχτα». «Φαίνεται ότι θα πρέπει. Δεν νομίζεις ότι υπάρ- χει κάτι το συμβολικό σε τούτη τη συνάντησή μας, Λεβ Γκλέμποβιτς; Όταν πατούσαμε τα πόδια μας στο έδαφος, δεν γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον. Με- τά έτυχε να επιστρέφουμε σπίτι την ίδια ώρα και να μπούμε μαζί σε τούτο το μαραφέτι. Παρεμπιπτό- ντως, το πάτωμα είναι απελπιστικά λεπτό και κά- τωθέ του δεν υπάρχει τίποτα, χάσκει μόνο ένα μαύ- ρο φρέαρ. Λοιπόν, όπως έλεγα, μπήκαμε εδώ μέσα χωρίς ν’ ανταλλάξουμε λέξη, χωρίς ακόμη να γνω- ριζόμαστε, αρχίσαμε ν’ ανεβαίνουμε σιωπηλοί και μετά, ξαφνικά, σταματήσαμε. Μες στο σκοτάδι». «Και τι το συμβολικό βρίσκεις σ’ αυτό;» ρώτησε βαρύθυμα ο Γκανίν. «Το γεγονός ότι σταματήσαμε, μείναμε ασάλευ- τοι μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι. Και ότι περιμένουμε. Σήμερα, καθώς γευματίζαμε, εκείνος ο άνθρωπος –πώς τον λένε;– ο γέρος συγγραφέας –α, ναι, ο Ποντγιάγκιν– συζητούσε μαζί μου για την έννοια της ζωής των εμιγκρέδων σαν εμάς, γι’ αυτή την