Μαρτυρίες - Το αλάτι μιας ζωής

28 Μαρτυρίες: Το αλάτι μιας ζωής Νωρίς πέσαμε για ύπνο με τον φόβο, αλλά και την ελπίδα, πως η πολυπόθητη Απε- λευθέρωση πλησιάζει. Απέξω από το σπίτι μας στη γωνία, ένας Γερμανός στρατιώτης με προτεταμένο το όπλο του, παρέμενε σε θέση μάχης, ταμπουρωμένος. Η νύχτα προχώρησε ανεπηρέαστη από τα γεγονότα! Ήταν ακόμα βαθύ σκοτάδι όταν μας ξύπνησαν χαρούμενες φωνές. «Καλώς Ήρθατε»! «Καλώς ήρθατε»! Αγουροξυπνημένοι πεταχτήκαμε στα παράθυρα. Από κάτω περνούσαν άνδρες, από τα πρώτα τμήματα του ΕΛΑΣ που έφθασαν στο κέντρο της πόλης, ενώ στη γωνία δεν υπήρχε ο Γερμανός στρατιώτης. «Καλώς σας βρήκαμε, καλώς σας βρήκαμε» απαντούσαν οι απελευθερωτές. Ανάμεσα στις απαντήσεις ξεχώρισε μία φωνή με ξενική προφορά. Την αναγνωρίσαμε αμέσως! Ήταν η φωνή, του πάντα καλοσυνάτου Ιταλού στρατιώτη Τζιοβάνι, ο οποίος ένα χρόνο νωρίτερα υπηρετούσε στο γειτονικό σχολείο του «Πικραμένου», το οποίο οι Ιταλοί είχαν μετατρέψει σε στρατώνα. Αμέσως δε μετά τη «συνθηκολόγηση», είχε προσχωρήσει μαζί με αμέτρητους άλλους συμπατριώτες του, στον ΕΛΑΣ. Σε λίγο, όλοι οι δρόμοι της Πάτρας πλημμύρισαν από χιλιάδες Πατρινούς και Πατρινο- πούλες, με αμέτρητες γαλανόλευκες στα χέρια, τις οποίες έβγαλαν από τις κρυψώνες τους και με τραγούδια, χαρές και ξεφωνητά, γιόρταζαν την άφιξη της Λευτεριάς. Μια ομάδα ανταρτών θυμάμαι, προχωρούσε στην «Αλεξάνδρου Υψηλάντου» και ο κόσμος άρχισε να τους αγκαλιάζει και να τους ραίνει με λουλούδια. Την ίδια στιγμή ακούστηκαν να χτυπούν χαρμόσυνα, η μία μετά την άλλη, οι καμπάνες όλων των εκκλησιών. Όταν δε οι ακτίνες του ήλιου πλημμύρισαν την Πάτρα φως, βρήκαν μια Πάτρα ελεύθερη και τους κατοίκους της να γιορτάζουν το γεγονός. Την άλλη μέρα, στη μεγάλη παρέλαση που διοργανώθηκε στη λεωφόρο «Γούναρη/Κα- λαβρύτων», είδα έφιππους τον Άρη Βελουχιώτη, έχοντας δίπλα του τον Παναγιώτη Κανελ- λόπουλο, τον τοπικό παράγοντα και πρώην Δήμαρχο Βασίλειο/Λαλάκη Ρούφο, με άλλους επίσημους. Μαζί τους και κανα δυο Άγγλοι αξιωματικοί. Όλοι τους ήταν πλαισιωμένοι, τιμητική συνοδεία, από την επίσης έφιππη ομάδα των Μαυροσκούφηδων συντρόφων του Άρη. Όταν τελείωσε η παρέλαση, από το μπαλκόνι τρίπατου σπιτιού της «Γούναρη», μεταξύ «Υψηλάντου» και «Καραϊσκάκη», οι Κανελλόπουλος και Βελουχιώτης μίλησαν στον ελεύθε- ρο πλέον και πανηγυρίζοντα, Λαό της Πάτρας. Όλη η Ελλάδα τις μέρες εκείνες τις ηρωικές, έγραφε σημαντικά γεγονότα στο βιβλίο της υπερτρισχιλιετούς ιστορίας της και η Πάτρα γέ- μιζε, στο ίδιο βιβλίο, τις δικές της σελίδες. Οι γονείς – Νομίζω ότι ένα από τα πρώτα στοιχεία που ανακα- λεί κάθε άνθρωπος αναλογιζόμενος την ζωή του είναι αν οι γονείς του ήταν ερωτευμένοι, αν προήλ- θε από κάποιον έρωτα. Αν διαβάσεις τα γράμματά τους, πραγματικά, νο- μίζεις ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο μεγάλος έρωτας. Έχω ακόμα την εικόνα τους, εικόνα ερωτευ- μένων ανθρώπων μέχρι και την τελευταία τους στιγ- μή. Το λέω και συγκινούμαι πραγματικά, γιατί η αληθι- νή αγάπη αυτών των δύο ανθρώπων, ήταν εμφανής, μέχρι και τον θάνατό τους. Έφυγε πρώτα η μητέρα μου το 1979, και ο πατέρας μου το 1983. Και οι δύο από καρκίνο. Μέχρι την τελευταία στιγμή, αυτή η αγά- πη ήταν ιδιαίτερα φανερή. H πρώτη τους συνάντηση έγινε στο τρένο! Η μητέ- ρα μου η Ελένη, από την Πάτρα όπου ζούσε, είχε επι- σκεφθεί την Αρχαία Ολυμπία, και στην επιστροφή της, ήταν στο ίδιο τρένο και ο πατέρας μου ο Παναγιώτης, που γύριζε από μία επίσκεψη στο χωριό του. Αυτή η συνάντηση έγινε κάποια στιγμή μέσα στο 1930. Ο Πα-