Μαρτυρίες - Το αλάτι μιας ζωής

26 Μαρτυρίες: Το αλάτι μιας ζωής – Υπήρξαν και κάποια πρώτα χρόνια της οικογένειας πριν έρθετε εσείς στον κόσμο. Ποιες ήταν οι πιο σημαντικές στιγμές που σας έχουν εξιστορήσει από εκείνη την περίοδο; Οι γονείς μου παντρεύτηκαν το 1932 και το πρώ- το τους παιδί, η Μαγδαληνή, δυστυχώς πέθανε από πνευμονία. Έναν χρόνο αργότερα γεννήθηκε η Μενε- λάη, η μεγάλη μου αδελφή, και μερικά χρόνια αργότε- ρα ο πατέρας μου μετατέθηκε ως δασικός υπάλληλος στο Μέτσοβο. Στο σπίτι τους τότε δεν υπήρχε φυσι- κά ραδιόφωνο και το πρωί της 28 ης Οκτωβρίου 1940, ακούν έναν ασυνήθιστο θόρυβο αεροπλάνων πάνω από το Μέτσοβο. Ο πατέρας μου βγαίνει έξω από το σπίτι και ξαφνικά αρχίζει ο βομβαρδισμός! Είχε κηρυ- χθεί ο πόλεμος και αυτοί δεν γνώριζαν τίποτα. Δυόμισι χρόνια αργότερα, στις 8 Μαρτίου του 1943, περίμενε τους γονείς μου μια άλλη μεγάλη έκ- πληξη. Ο πατέρας μου ήταν σε περιοδεία για την δου- λειά του, στις περιοχές έξω από τα Γιάννενα, έχοντας κανονίσει να επιστρέψει όσο πιο σύντομα γινόταν, γιατί ήξεραν ότι πλησίαζαν οι μέρες να γεννήσει η μη- τέρα μας. Για να έρθει στα Γιάννενα έπρεπε να περά- σει την λίμνη με ένα καΐκι. Επιστρέφοντας, δεν ήξερε ότι ήδη η γυναίκα του είχε γεννήσει δίδυμα, την Ιφιγένεια και εμένα. Η Μενε- λάη, η οποία ήταν ήδη 9 ετών, μόλις έμαθε ότι η μητέρα της έκανε δύο παιδιά μαζί, εντυπωσιάστηκε τόσο που πήγε και περίμενε στην προβλήτα της Λίμνης να έρθει ο πατέρας για να του πει το φοβερό νέο. Όταν μετά από ώρα είδε το καΐκι να πλησιάζει, άρχισε να του φω- νάζει από μακριά «Μπαμπά, η μαμά έκανε δύο παιδιά!» . «Τόσο το καλύτερο! Διπλή χαρά!» , είπε ενθουσιασμένος ο πατέρας μου. Αμέσως πήγε στο ζαχαροπλαστείο, πήρε πάστες και γλυκά για να κεράσει όλους εκεί γύρω. Χρόνια αργότερα έμαθα ότι εκείνα τα γλυκά κόστιζαν κυριολεκτικά δισεκατομμύρια δραχμές. Ήταν το πλη- σιέστερο που έφτασα να αισθάνομαι δισεκατομμυρι- ούχος. Να φανταστείς ότι ο πληθωρισμός λόγω της Κα- τοχής κάλπαζε κυριολεκτικά, αφού μία οκά ψωμί, που το 1941 στοίχιζε 10 δραχμές, έφτασε τον Σεπτέμβριο του 1944 να πωλείται 153 εκατομμύρια! – Στο Μέτσοβο, το οποίο ήταν μακριά απο τις μεγά- λες πόλεις της Ελλάδας, πώς σας έχουν πει ότι ήταν η κατάσταση στην Κατοχή; Ήταν μάλλον καλύτερα λόγω της κτηνοτροφίας. Παρ’ όλα αυτά υπήρχαν παρόμοια προβλήματα όπως και σ’ όλη τη χώρα, αφού είχαν και εκεί τις επιδρομές που έκαναν οι Γερμανοϊταλοί στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν τις αντάρτικες ομάδες. Από τις διηγήσεις των γονιών μου, μια φορά μαθεύτηκε ότι οι Γερμανοί θα έκαναν επιδρομή στο Μέτσοβο και τότε όλοι οι κάτοικοι ξεσπιτώθηκαν για να πάνε να κρυφτούν στα γύρω βουνά. Στο Μέτσοβο είχε φτάσει τότε και η θείτσα μας η Γεωργία, η αδελφή της μητέ- ρας μου από την Πάτρα που είχε χηρέψει στο μεταξύ, για να βοηθήσει την αδελφή της με τα τρία παιδιά, και έτσι στην έξοδό μας στο βουνό ο πατέρας μας είχε στην πλάτη του την Μενελάη, η μητέρα μας την Ιφι- γένεια και η θείτσα μας εμένα. Με τις βροχές τα μο- νοπάτια στο βουνό είχαν γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνα και κάποια στιγμή η θείτσα γλίστρησε, και για να μη μ’ αφήσει να πέσω, άνοιξε κυριολεκτικά στα δύο σαν μπαλαρίνα, αλλά από τα χέρια της δεν μ’ άφησε. Όταν μετά από ημέρες επιστρέψαμε στο σπίτι μας δεν είχε απομείνει απολύτως τίποτα, μέχρι και τα χα- λιά (οι κουρελούδες όπως τις έλεγαν) είχαν εξαφανι- στεί. Λίγο αργότερα όταν ήμουν σε ηλικία μερικών μηνών, φύγαμε για την Πάτρα, για να είναι η οικογέ- νεια κοντά σε συγγενείς. Την διαδικασία μεταφοράς από το Μέτσοβο στην Πάτρα, η Ιφιγένεια και εγώ δεν την θυμόμασταν φυσικά, όμως η Μενελάη, η μεγάλη μας αδελφή, μάς περιέγραφε αργότερα τις κακουχίες της αλλαγής τόπου κατοικίας. Με φορτηγό, κάτω από βροχή, με ψείρες γεμάτοι και οι γονείς και τα παιδιά, φτάσαμε αισίως στην Πάτρα. Μείναμε στο σπίτι της θείας μου της Γεωργίας κάτω από την Παντάνασσα, όπου μας βρήκε η απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944. Δεκαετίες αργότερα ένας γείτονάς μας, ο Μά- κης Ανδρικόπουλος, 7 χρόνια μεγαλύτερος μου, περι- έγραφε τις αναμνήσεις του από εκείνη την ημέρα.