Λένα Κιτσοπούλου Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.
M.A.I.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.
ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ Νυχτερίδες (διηγήματα) – Κέδρος 2006 & Μεταίχμιο 2025 Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. (νουβέλα) – Κέδρος 2009 & Μεταίχμιο 2025 Μεγάλοι δρόμοι (διηγήματα) – Μεταίχμιο 2011 Το μάτι του ψαριού (διηγήματα) – Μεταίχμιο 2015
Λένα Κιτσοπούλου Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.
© 2025, Eκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ και Λένα Κιτσοπούλου ISBN 978-618-03-4377-9 ΒOΗΘ. ΚΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ 84377 Κ.Ε.Π. 6400, Κ.Π. 21585 Ελληνική πεζογραφία Υπεύθυνη σειράς Ελένη Μπούρα Πρώτη έκδοση Κέδρος 2009 Πρώτη έκδοση στην παρούσα μορφή Ιούνιος 2025 Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Nόμου (N. 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται απολύτως η άνευ γραπτής άδειας του εκδότη κατά οποιοδήποτε μέσο ή τρόπο αντιγραφή, φωτοανατύπωση και εν γένει αναπαραγωγή, εκμίσθωση ή δανεισμός, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή (ηλεκτρονική, μηχανική ή άλλη) και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου. Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003500 metaixmio.gr [email protected] Κεντρική διάθεση: Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα, τηλ.: 210 3647433, Βιβλιοπωλεία ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ • Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα τηλ.: 210 3647433 • Πολυχώρος, Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα τηλ.: 211 3003580, fax: 211 3003581
S9T
9 Δεν είμαι πολύ στα καλά μου, εδώ και καιρό, έχω πέσει σε μια μορφή κατάθλιψης, όχι όμως με την έννοια που την έχει ο περισσότερος κόσμος· με τα χάπια και τα τέτοια και τους γιατρούς,όχι τέτοια· όχι αυτή τη μοδάτη και μπανάλ κατάθλιψη που τη χρυσοπληρώνεις με τα ευρουλάκια σου κάθε εβδομάδα, όχι. Έχω μία δικού μου τύπου κατάθλιψη, κατά την οποία γαμιέσαι κανονικότατα.Δουλεύεις,έχεις όρεξη και για εξόδους, γελάς, τα κάνεις όλα και μάλιστα με καλή διάθεση, απλώς σε όλες σου αυτές τις δραστηριότητες σε ακολουθεί πάντα η ίδια φιλοσοφία. Ένα ας πούμε σύγχρονο φιλοσοφικό ρεύμα, δικής σου επινοήσεως, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ λέει: παιδιά, λίγο μάπα το καρπούζι, λίγο μαπίτσα το καρπούζι, ανοίξαμε δηλαδή το καρπούζι και είναι λίγο ροζ,λίγο άγουρο,λίγο τζούφιο,αλλά παρ’ όλα αυτά το τρώμε με όρεξη, γιατί είχαμε μια τρελή διάθεση για καρπούζι. Αλλά δυστυχώς μας βγήκε λίγο μάπα. Και δυστυχώς δεν βρήκαμε άλλο. Σε
10 ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ ολόκληρη την αγορά είχε μείνει αυτό το ένα και μοναδικό καρπούζι, το οποίο όμως μια χαρά την κάνει τη δουλειά του, σε δροσίζει, σε ξεδιψάει, σου δίνει και την αίσθηση του καρπουζιού. Δεν είναι ας πούμε πατάτα ή ντομάτα, είναι απλώς λίγο μάπα. Σε λίγη ώρα από τώρα περιμένω τον Σταύρο να έρθει να με γαμήσει. Γαμάει καλά ο Σταύρος και υπάρχει και μια καλή σχέση ανάμεσά μας, οπότε τουλάχιστον δεν μένω ποτέ με την αίσθηση του κενού μετά από αυτό το σχετικά αδιάφορο γαμήσι. Γιατί πάντα μετά θα γελάσουμε, θα μιλήσουμε, θα παίξουμε κανένα παιχνίδι· και αυτή η μεταξύ μας αγάπη μού δίνει τουλάχιστον ένα αίσθημα τρυφερότητας και ίσως και γι’ αυτό αυτή η σχέση κρατάει εδώ και έναν περίπου χρόνο, ενώ δεν είναι ούτε έρωτας ούτε τίποτα. Είναι ένα αποκούμπι, είναι αυτό που πάντα απεχθανόμουν στη ζωή μου, αυτό που βασίζεται στη φιλοσοφία του απ’ το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα. Αυτό που παλιότερα με απωθούσε σαν στάση ζωής, έφτασε η ώρα να το εκτιμήσω αρκετά και, το χειρότερο απ’ όλα, να το έχω και ανάγκη.
M.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. 11 Έχω φτάσει σ’ αυτή την πολύ δυσάρεστη κατάσταση, η οποία είναι μάλλον μια φυσιολογική εξέλιξη της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης που βαδίζει με σταθερά βήματα όλο και πιο κοντά στον θάνατο. Όπου πλέον εύχομαι υγεία, υγεία πάνω απ’ όλα. Όπου σε περιπτώσεις γιορτών γράφω στις κάρτες, όχι χρόνια πολλά, αλλά χρόνια καλά, κυρίως καλά και άλλες τέτοιες πίπες, οι οποίες πίπες μοιάζουν με όλες τις πίπες, τις δύο τουλάχιστον πιο δημοφιλείς πίπες, που είναι αυτή που καπνίζεται και η άλλη που την παίρνουμε σε άντρες. Και εδώ θέλω να σχολιάσω το εξής που μόλις σκέφτηκα: δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κάτι που είναι μάπα, που είναι μαλακία, το λέμε πίπα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο,γιατί τόσο η πίπα η καπνιστή όσο και η άλλη, του πούτσου, χαρακτηρίζονται από μια μετριότητα. Όλοι, νομίζω, ενοχλούμαστε από έναν τύπο που ανάβει δίπλα μας μία πίπα, σε πολύ λίγους ανθρώπους μπορεί να είναι ευχάριστη αυτή η μυρωδιά της πίπας,όπως επίσης η πίπα που παίρνουμε στον άλλον. Κι αυτή τα ίδια, εκτός αν πρόκειται για κανέναν μεγάλο και τυφλό έρωτα, συνήθως όμως είναι κάτι το άνευ ουσίας, το άνευ εκπλήξεως, γι’
12 ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ αυτό και όταν σε ρωτάνε «ρε συ, τι έγινε με τον τάδε, γαμηθήκατε τελικά;» απαντάς με αδιάφορο ύφος «όχι, μωρέ, δεν έγινε τίποτα, κάτι τσιμπούκια μόνο». Ε, αυτό νομίζω τα λέει όλα. Αναμένοντας λοιπόν την άφιξη του Σταύρου, ξαπλωμένη στον καναπέ μου, δημιουργώ ένα περίστροφο με το χέρι μου, σηκώνοντας κάθετα τον αντίχειρά μου και τεντώνοντας τον δείκτη μου ευθεία μπροστά, με την ελπίδα να σκοτώσω τον χρόνο μου. Ασυναίσθητα όμως ακουμπάω τον δείκτη μου στον κρόταφό μου και σκέφτομαι πόσο μάταια είναι όλα και πόσο πολύ έχω βαρεθεί αυτό το σπίτι, και πόσο μάταιο είναι να έχεις σπίτι, και προς τι όλη αυτή η ικανοποίηση του να κρατάς μια αρμαθιά κλειδιά στα χέρια με κρεμασμένα κουκλάκια, μινιατούρες παπουτσιών και άλλες τέτοιες πίπες· η οποία χρησιμεύει μόνο στο άνοιγμα μιας πόρτας, και μάλιστα όχι μεταφορικής, όχι πόρτα ζωής, πόρτα ελπίδας ή πόρτα ονείρων, αλλά μιας απλής ξύλινης πόρτας ενός διαμερίσματος. Και προς τι αυτό το καδράκι στον τοίχο και προς τι η φωτογραφία των γονιών μου και προς τι όλα
M.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. 13 αυτά τα βιβλία στα ράφια που με τόσο πάθος κάποτε διάβασα; Τι με δίδαξαν όλα αυτά; Τι με δίδαξε ο Ευριπίδης και ο Σοφοκλής τελικά; Πού με οδήγησαν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, πού με οδήγησαν όλες αυτές οι μεγάλες ιδέες και τα μεγάλα συναισθήματα; Τι μου προσέφεραν εκτός από την ίδια τη στιγμή της συγκίνησης; Τίποτα. Οπότε ποιο ήτανε τελικά το ζήτημα; Να συγκινηθώ; Να κλάψω με το πεπρωμένο του κάθε ανθρώπου, άρα και με το δικό μου; Ευχαριστώ πολύ, συγκινήθηκα πάρα πολύ, ευχαριστώ, δεν θέλω άλλο όμως, δεν θα πάρω άλλο, ευχαριστώ. Οπότε τώρα τι άλλο να κάνω; Έχετε να μου προσφέρετε κάτι άλλο ή αυτό ήτανε; Κάτι άλλο έχετε, εκτός από άχρηστη γνώση, ή θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους με αυτό το τροπάρι, με αυτό τον κύκλο που κάνουν όλα τα πράγματα; Αυτό το κόνσεπτ γέννηση-θάνατος, χαρά-λύπη, μαύρο-άσπρο,θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα; Αυτή η αφαιρετική διαδικασία; Θέλω να ρωτήσω δηλαδή;
14 ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ Αυτός ο μεταμοντερνισμός της μίας τελίτσας πάνω σε ένα άσπρο φόντο, που ο μεταμοντέρνος ζωγράφος πέρασε όλη του τη ζωή στον ρεαλισμό για να καταλήξει σ’ αυτή την τελίτσα; Και η τελίτσα που θεωρείται η απεικόνιση της κοινωνίας και η φοβερή ωρίμανση αυτού του ζωγράφου, που έφτασε στα εξήντα του με μία τελίτσα να τα λέει όλα, και να μη χρειάζεται πλέον ρυάκια, γεφυράκια, πορτρέτα, βυζιά, δέντρα; Αυτό το πρότζεκτ του γεννιέσαι και πεθαίνεις μόνος σου, και μάλιστα όχι μόνος κι έρημος, αλλά μόνος κι ώριμος, θα μείνει για πολύ καιρό στη μόδα; Μήπως είναι λίγο σαν το τζιν το παντελόνι που δεν θα πάψει ποτέ να είναι μόδα; Γιατί, αν είναι έτσι, τοίχε μου και κάδρο μου και κουρτίνα μου, πείτε το μου, σας παρακαλώ, μην κάθομαι και σας κοιτάζω τζάμπα. Και αν δεν πρόκειται, αγαπημένα μου έπιπλα, να βγάλετε φωνή και να μου μιλήσετε, κάντε μου έστω ένα νεύμα, κάτι, ένα σήμα μορς, κάτι που να υποδηλώνει τέλος ελπίδας, κλείσαμε, κατεβάσαμε ρολά, μην κουράζεσαι τζάμπα, κουκλίτσα μου, γαμήσου με τον Σταύρο, κάνε και τον σταυρό σου που βρέθηκε κι ένας Σταύρος, βγες και μια βόλ
M.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. 15 τα, δες και δυο φίλους, πήγαινε και κανένα ταξιδάκι και τελείωνε· αυτά είναι, αυτά έχει, δεν έχει άλλα. Μπαμ. Το δαχτυλένιο μου περίστροφο εκπυρσοκροτεί – μια αόρατη σφαίρα στο κεφάλι μου. Και γιατί να έχει κιόλας; Άλλοι άνθρωποι δεν έχουνε ούτε αυτά. Άλλοι άνθρωποι δεν έχουνε ούτε πόδια από τη μέση και κάτω. Χώνω το δαχτυλένιο μου περίστροφο στο στόμα μου. Μπαμ. Ντάξει, ρε μουνιά. Θα λέω κι ευχαριστώ. Εντάξει.
ISBN: 978-618-03-4377-9 ΒΟΗΘ. ΚΩΔ. MHX/ΣΗΣ 84377 Περίεργη αυτή η γυναίκα. Τριάντα εφτά χρονών, τίποτα δεν της λείπει, και χαρά και πόνος. Κι όμως δεν είναι πολύ στα καλά της. Θέλει να αφήσει πίσω της ό,τι τη βασανίζει – τα υπαρξιακά και τα καθημερινά. Αρρώστιες, θάνατο και γηρατειά, έρωτες και μοναξιά, κοινόχρηστα και ψώνια στο σουπερμάρκετ, παραγγελίες πίτσας και κηδειόσημα, ψυχαναλυτές, χαπάκια, ευρουλάκια και μεταλλαγμένα κοτόπουλα. Αποφασίζει να αλλάξει ζωή. Ή μάλλον, κόσμο. Μια μαγική εικόνα ζητά μόνο. Μια Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. Μια κωμικοτραγική φιλοσοφία ζωής. Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. θα πει Μην Αντιστέκεσαι, Ισοπεδώσου, Ρίξε Ολοκληρωτικό Ύπνο, Λυτρώσου, Αυτοκτόνα. Είναι το θαυματουργό χάπι που παίρνεις μια και τελειώνεις. Μια νέα γυναίκα αποκαλύπτει τον εαυτό της, απορρίπτει μια όψη της πραγματικότητας που τη θέλει δραστήρια και αισιόδοξη, με τα λόγια της να ξεχύνονται με ωμότητα και χιούμορ, με συγκίνηση και σαρκασμό, με οικειότητα αλλά και την απόσταση της άμυνας. Athens Voice Η Λένα Κιτσοπούλου είναι η μόνη που παραμένει πιστή σε αυτό που θέλει να εκφράσει. Lifo
www.metaixmio.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=