12 ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ αυτό και όταν σε ρωτάνε «ρε συ, τι έγινε με τον τάδε, γαμηθήκατε τελικά;» απαντάς με αδιάφορο ύφος «όχι, μωρέ, δεν έγινε τίποτα, κάτι τσιμπούκια μόνο». Ε, αυτό νομίζω τα λέει όλα. Αναμένοντας λοιπόν την άφιξη του Σταύρου, ξαπλωμένη στον καναπέ μου, δημιουργώ ένα περίστροφο με το χέρι μου, σηκώνοντας κάθετα τον αντίχειρά μου και τεντώνοντας τον δείκτη μου ευθεία μπροστά, με την ελπίδα να σκοτώσω τον χρόνο μου. Ασυναίσθητα όμως ακουμπάω τον δείκτη μου στον κρόταφό μου και σκέφτομαι πόσο μάταια είναι όλα και πόσο πολύ έχω βαρεθεί αυτό το σπίτι, και πόσο μάταιο είναι να έχεις σπίτι, και προς τι όλη αυτή η ικανοποίηση του να κρατάς μια αρμαθιά κλειδιά στα χέρια με κρεμασμένα κουκλάκια, μινιατούρες παπουτσιών και άλλες τέτοιες πίπες· η οποία χρησιμεύει μόνο στο άνοιγμα μιας πόρτας, και μάλιστα όχι μεταφορικής, όχι πόρτα ζωής, πόρτα ελπίδας ή πόρτα ονείρων, αλλά μιας απλής ξύλινης πόρτας ενός διαμερίσματος. Και προς τι αυτό το καδράκι στον τοίχο και προς τι η φωτογραφία των γονιών μου και προς τι όλα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=