14 ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ Αυτός ο μεταμοντερνισμός της μίας τελίτσας πάνω σε ένα άσπρο φόντο, που ο μεταμοντέρνος ζωγράφος πέρασε όλη του τη ζωή στον ρεαλισμό για να καταλήξει σ’ αυτή την τελίτσα; Και η τελίτσα που θεωρείται η απεικόνιση της κοινωνίας και η φοβερή ωρίμανση αυτού του ζωγράφου, που έφτασε στα εξήντα του με μία τελίτσα να τα λέει όλα, και να μη χρειάζεται πλέον ρυάκια, γεφυράκια, πορτρέτα, βυζιά, δέντρα; Αυτό το πρότζεκτ του γεννιέσαι και πεθαίνεις μόνος σου, και μάλιστα όχι μόνος κι έρημος, αλλά μόνος κι ώριμος, θα μείνει για πολύ καιρό στη μόδα; Μήπως είναι λίγο σαν το τζιν το παντελόνι που δεν θα πάψει ποτέ να είναι μόδα; Γιατί, αν είναι έτσι, τοίχε μου και κάδρο μου και κουρτίνα μου, πείτε το μου, σας παρακαλώ, μην κάθομαι και σας κοιτάζω τζάμπα. Και αν δεν πρόκειται, αγαπημένα μου έπιπλα, να βγάλετε φωνή και να μου μιλήσετε, κάντε μου έστω ένα νεύμα, κάτι, ένα σήμα μορς, κάτι που να υποδηλώνει τέλος ελπίδας, κλείσαμε, κατεβάσαμε ρολά, μην κουράζεσαι τζάμπα, κουκλίτσα μου, γαμήσου με τον Σταύρο, κάνε και τον σταυρό σου που βρέθηκε κι ένας Σταύρος, βγες και μια βόλ
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=