Η λοταρία και άλλες ιστορίες

Ο δ α ι μ ο ν ι κ ό ς ε ρ α σ τ ή ς 27 λον σε ένα σπίτι στην επαρχία, το μέλλον που σχε- δίαζαν ολόκληρη την τελευταία βδομάδα. «Παλιό- τερα μαγείρευα υπέροχα» είχε υποσχεθεί στον Τζέιμι «με λίγο χρόνο και εξάσκηση θα θυμηθώπώς να φτιάχνω το πιο αφράτο κέικ. Και τηγανητό κο- τόπουλο» είπε στοργικά, γνωρίζοντας ότι οι λέξεις αυτές θα εντυπώνονταν στο μυαλό του Τζέιμι. «Και σάλτσα ολαντέζ». Δέκα και μισή. Σηκώθηκε και πλησίασε αποφα- σιστικά το τηλέφωνο. Κάλεσε, περίμενε, και η με- ταλλική γυναικεία φωνή είπε «…η ώρα θα είναι δέκα και είκοσι εννέα πρώτα λεπτά ακριβώς». Σχε- δόν μηχανικά, γύρισε το ρολόι της ένα λεπτό πίσω · θυμόταν τον εαυτό της να λέει χτες βράδυ στην εξώπορτα, «Στις δέκα, λοιπόν. Θα είμαι έτοιμη. Είναι όντως αλήθεια ;». Και ο Τζέιμι γέλαγε στον διάδρομο. Στις έντεκα είχε ήδη επιδιορθώσει το εμπριμέ φόρεμα και είχε κρύψει προσεκτικά το κουτί με τα ραπτικά στην ντουλάπα. Είχε φορέσει το εμπριμέ φόρεμα, καθόταν πλάι στο παράθυρο και έπινε μια ακόμη κούπα καφέ. Είχα τελικά αρκετό χρόνο για να ασχοληθώ με το ντύσιμό μου, σκέφτηκε · αλλά τώρα πλέον ήταν πολύ αργά και ο Τζέιμι μπορεί να ερχόταν ανά πάσα στιγμή, κι εκείνη δεν τόλμαγε να προσπαθήσει να διορθώσει κάτι στην εμφάνισή