ΛΙΒΑΝΟΣ 23 πρωί που πηγαίναμε από το σπίτι στο γραφείο μού έκανε μια συνολική ανάλυση των τελευταίων γεγονότων στον Λίβανο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, και διέθετε καλύτερη πληροφόρηση από όλα τα διεθνή πρακτορεία. Δεν νομίζω ότι σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο Αττικής υπάρχει ταξιτζής που θα μπορούσε έστω να πλησιάσει την οξυδέρκεια των πολιτικών αναλύσεων του Ιμπραήμ. Όταν έφτασα στη Βηρυτό, το 1997, ο εμφύλιος πόλεμος είχε τερματιστεί και η χώρα έμπαινε σε μια δυναμική πορεία ανοικοδόμησης. Σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή επικρατούσε αισιοδοξία ότι η οριστική επίλυση του Παλαιστινιακού, με τη δημιουργία δύο κρατών, θα επέτρεπε στην ταραγμένη περιοχή να απολαύσει τους καρπούς της ειρήνης. Μέσα σε αυτό το αισιόδοξο κλίμα η ΕΟΚ εγκαινίαζε μια φιλόδοξη στρατηγική για τις σχέσεις της με τις μεσογειακές χώρες, που ονομάστηκε «Διαδικασία της Βαρκελώνης». Στόχος ήταν να μετατραπεί η Μεσόγειος σε μια θάλασσα ειρήνης, σταθερότητας, συνεργασίας και ευημερίας για όλους τους λαούς της περιοχής. Η Διαδικασία της Βαρκελώνης που υιοθέτησαν όλες οι χώρες της Μεσογείου το 1995, με εξαίρεση τη Συρία και τη Λιβύη, αλλά με τη συμμετοχή του Ισραήλ, προέβλεπε τη δημιουργία Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών, δηλαδή κατάργηση των δασμών ανάμεσα στην ΕΟΚ και τις μεσογειακές χώρες, ώστε να διευκολυνθεί η ενσωμάτωσή τους στην ευρωπαϊκή οικονομία. Στο πλαίσιο της Διαδικασίας της Βαρκελώνης, η Βηρυτός θα έπρεπε να διαπραγματευτεί με τις Βρυξέλλες
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=