14 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ συχνά χαμηλόφωνες συνομιλίες πίσω από τις κλειστές πόρτες του σαλονιού ή της κάμαράς τους. Πολεμούσε να τον πείσει – είχα αποκτήσει σύμμαχο! «Γρηγόρη, καιρός να γίνει κάτι καλό μ’ αυτά!» την άκουσα μια φορά να λέει· και για πρώτη φορά ακολούθησε σιωπή από τον πατέρα μου, που συνήθως αντίλεγε, και μάλιστα σε ύφος έντονο. Υπήρχαν, λοιπόν, χρήματα; Αρκετές μέρες αργότερα ένα απόγευμα με φώναξαν να μου μιλήσουν. Εκείνος με μάτια κατεβασμένα, φωνή σβησμένη, σαν να φοβόταν μην ακουστούν τα λόγια του παραέξω, είπε πως θα με έστελναν στη σχολή, αλλά έπρεπε να υποσχεθώ πως θα γυρίσω να πιάσω δουλειά στην Ελλάδα, όχι να μείνω στο εξωτερικό. Η έκπληξη και η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλες, που αμέσως το υποσχέθηκα. Δεν σκέφτηκα τότε να ρωτήσω πώς βρέθηκαν τα χρήματα και γιατί αποφάσισαν να υποχωρήσουν. Δεν ρώτησα και δεν έμαθα. Να πω την αλήθεια, δεν μ’ ενδιέφερε. Το μυστήριο παραμένει μισοφωτισμένο ακόμα και σήμερα· και μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω, πώς βρέθηκαν σχεδόν εκατόν ογδόντα χιλιάδες δραχμές που πρέπει να κόστισαν συνολικά οι σπουδές και η διαμονή στο Τέγκερνζε. Μία από τις πιθανότητες είναι πως ίσως να πουλήθηκαν κάποια υπόλοιπα της περιουσίας των παππούδων στη Μυτιλήνη, που ως τότε φυλάγονταν σαν έσχατη ασφάλεια, ή τίποτα αδήλωτες λίρες κρυμμένες για δύσκολους καιρούς, αν και όλοι οι καιροί που θυμάμαι από παιδί μέχρι που έφυγα δύσκολοι
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=