ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ 15 ήταν, και πολύ μάλιστα. Υπάρχουν εξηγήσεις που μικροί δεν σκεφτόμαστε να ζητήσουμε από τους γονείς μας, γιατί πάνω από όλα τα άλλα το τώρα μας ενδιαφέρει – και το αύριο. Η μιζέρια, η εξαθλίωση που άφηνα πίσω, η απάνθρωπη ζωή στον στρατό που διαλύει την αξιοπρέπεια και σε προετοιμάζει για επιβίωση ανάμεσα σε αρπακτικά ίδια με σένα έκαναν τότε, στον Κεντρικό Σταθμό του Μονάχου, το ατελείωτο εκείνο ταξίδι μέσω Γιουγκοσλαβίας και Αυστρίας να μοιάζει με την άνοδο της Κλίμακας του Ιακώβ – από την κόλαση στον παράδεισο. Ακόμα και η μυρωδιά του γράσου που ερχόταν από τις ράγες των συρμών στις παράλληλες πλατφόρμες τους μου φαινόταν άρωμα εξωτικό και μυστηριώδες. Αυτή η γλώσσα που τώρα άκουγα παντού γύρω μου σχεδόν χωρίς να την αναγνωρίζω, τα παράξενα διπλά σύμφωνα στις επιγραφές και το εξωτικό Szett1 σε πολλές από αυτές μού προκαλούσαν τον γλυκό ίλιγγο που αισθάνεσαι όταν καταβυθίζεσαι με τον μεγάλο τροχό του λούνα παρκ. Από την άλλη, οι κατατοπιστικές πληροφορίες που πήρα από το γκισέ με την επιγραφή «Ινφορματσιόν» μου επέτρεψαν να γλιστρήσω ευχάριστα στη θαυμαστή τσουλήθρα της υποδοχής μου από τη Βαυαρία. Σήμερα είναι τα γενέθλια της Ζίγκι, που κλείνει τα σαράντα επτά και μπαίνει στα σαράντα οκτώ, και μαζί θα γιορτάσουμε και τα δικά μου σαράντα οκτώ στη Γερμανία.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=